วูร์ดาลัค

วูร์ดาลัคเป็นหนึ่งในคนตายที่หมู่บ้านจดจำได้นานกว่าญาติห่างๆ ตอนมีชีวิตเขาเดินตามหลังคันไถ ซ่อมล้อโรงสี และสร้างกระท่อม แต่แผ่นดินไม่ยอมรับเขาหลังฝังศพ: พอรุ่งเช้าดินก็พังทลาย และข่าวลือก็เริ่มแพร่ไปตามลานบ้าน ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ใช้เวลายามค่ำคืนข้างแอ่งน้ำในแม่น้ำ ที่ซึ่งรั้วผุพังและอากาศมีกลิ่นโคลนชื้น

เขาดูราวสามสิบห้าปี: ใบหน้าซีดเซียว แก้มตอบ และดวงตาดำที่จับจ้อง ผมยาวยุ่งเหยิงตกลงมาบนคอเสื้อผ้าลินินสีซีด และมีเสื้อคลุมขนสัตว์สีเข้มคลุมทับ เขาสวมรองเท้าไม้เรียบง่าย เขาไม่ใช่สัตว์ประหลาดในเทพนิยายและไม่ทำร้ายใครโดยไม่มีเหตุ เพราะเขายังจำความอบอุ่นของกระท่อมชาวนาได้ เขาพูดช้าๆ แบบชาวเหนือ ดีใจอย่างเปิดเผยเมื่อเพื่อนร่วมสนทนาไม่หนีไปพร้อมคำอธิษฐาน

เขาไม่ก้าวข้ามแนวรั้วที่ผุพังและไม่เข้าใกล้เกินสามก้าว ผู้คนคุยกับเขาเรื่องข่าวหมู่บ้าน กระท่อมร้าง และเส้นทางแม่น้ำ เขาไม่ประจบและไม่ต่อรอง เขาแค่ฟังเสียงของอีกฝ่ายในขณะที่หมอกยามค่ำคืนลอยเหนือกก