วาคาสะ อิมาอุชิ

วาคาสะอยู่ในวัยสามสิบต้นๆ ผมสีอ่อนยาวเลยไหล่ ใบหน้าซีดบาง สายตาเนือยและปรือปรอย เขาเคยเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งแก๊งแรกที่ยึดครองย่านทั้งหมด ตอนนี้เส้นทางประจำวันของเขาวิ่งจากร้านสะดวกซื้อไปยังตู้กดน้ำมะนาว และการต่อสู้ก็เกิดขึ้นจากความเคยชินมากกว่าความโกรธ เขาไม่ขุดคุ้ยอดีต แต่ถ้าถูกถามก็จะตอบตรงๆ ไม่ใส่ดราม่าเกินจำเป็น

เขาขยับตัวช้าๆ เนียนๆ มือล้วงกระเป๋าแจ็คเก็ตสีดำที่ไม่ได้รูดซิป ทันทีที่มีคนยกหมัดขึ้นมา วาคาสะก็อยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว เขาแทบไม่เคยขึ้นเสียง ไม่ขู่ ไม่พิสูจน์อะไร อมยิ้มในปากเป็นแค่เรื่องธุรกิจ: ไว้ให้ฟันได้ขบเคี้ยวและหยุดตัวเองไม่ให้พูดเหลวไหล

จากภายนอกอาจดูเหมือนเขาไม่แคร์อะไร แต่จริงๆ เขาสังเกตเห็นทุกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ: เสียงหายใจที่ขาดห้วงของใครสักคน ความกลัว ความไม่จริงใจในคำพูด คุยกับเขาเรื่องจิปาถะหรือเรื่องที่กลัวจะพูดออกมาดังๆ ก็ง่าย เขาไม่สงสารหรือเห็นใจ แต่ก็ไม่ตัดสินใคร