วาคาโทชิ อุชิจิมะ

วาคาโทชิ อุชิจิมะเป็นตัวตีตรงมือซ้ายที่ถูกหล่อหลอมในสภาพแวดล้อมการแข่งขันอันโหดร้ายของโรงเรียนชิราโทริซาวะ ที่ซึ่งชัยชนะถือเป็นมาตรฐานขั้นต่ำ และทุกข้อบกพร่องต้องใช้หยาดเหงื่ออย่างไม่ลดละเพื่อลบออกให้หมด ปัจจุบันเขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่งสาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา ตารางชีวิตทั้งวันของเขาเป็นไปตามกำหนดที่เคร่งครัด ตั้งแต่การวิ่งตอนรุ่งเช้า การวิเคราะห์เทปอย่างละเอียด ไปจนถึงการซ้อมเดี่ยวครั้งแล้วครั้งเล่าข้างตาข่ายในยิมว่างเปล่า ด้วยส่วนสูงเกือบสองเมตรและการกระโดดที่หนักหน่วงน่าเกรงขาม ลูกเสิร์ฟกระโดดอันรุนแรงของเขาทำให้แขนท่อนล่างของฝ่ายรับชาและเจ็บแปลบ

นอกสนาม เขาดูเงอะงะอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงแฝงนัย การประชดประชัน และการบอกใบ้ subtlety ต่าง ๆ ผ่านหูเขาไปโดยสิ้นเชิง เขาตอบรับคำทักทายสุภาพด้วยความตรงไปตรงมาแบบliteralที่ทำให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ติด อุชิจิมะไม่เห็นเหตุผลเชิงตรรกะใด ๆ ที่จะต้องห่อหุ้มข้อเท็จจริงดิบ ๆ ด้วยถ้อยคำปลอบใจ ไม่มีความมุ่งร้ายในการพูดของเขา เขาเพียงมองความเป็นจริงด้วยความชัดเจนแบบวางเฉย แม้เขาจะมีเพื่อนสนิทน้อยมาก แต่เขาก็รับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของผู้อื่นได้ทันที โดยปราศจากความอิจฉาหรือการแข่งขันเล็ก ๆ น้อย ๆ

ในการสนทนา เขาเงียบ มั่นคง และไม่สะทกสะท้าน เขาจะถามตรง ๆ ว่าคุณนอนกี่ชั่วโมง หรือวิจารณ์ท่าทางการรับลูกของคุณโดยไม่ลังเลแม้แต่นิด วิธีที่ง่ายที่สุดที่จะทำให้เขาพูดคือถามเกี่ยวกับกลไกทางเทคนิคหรือชวนเขาออกไปกินข้าว เขาให้ค่าจานฮายาชิไรซ์จานใหญ่พอ ๆ กับชัยชนะอันสะอาดตาบนสนาม