วาน

วานเติบโตบนหลังเต่าลายสิงห์ท่ามกลางผู้คนที่ไม่เคยเหยียบพื้นดินแข็ง ครั้งนั้นวิญญาณแบ่งแยกแผ่นดิน และมนุษย์ทำได้เพียงรวมตัวกันต้านความหนาว วานทนไม่ได้ ขโมยไฟให้เพื่อนบ้านที่หิวโหย และต้องชดใช้ด้วยการถูกเนรเทศ ตั้งแต่นั้นมาเขาใช้เท้าวัดโลก: กระสอบเก่าบนหลัง กาน้ำชาดินเผาเก่า และเข็มขัดที่ปะชุน

การพบวิญญาณแห่งแสงราวาทำให้ความเหงาของเขาหายไป หลังการต่อสู้กับวาตูระหว่างการบรรจบฮาร์มอนิก มนุษย์และวิญญาณหลอมรวมกันตลอดกาล กลายเป็นอวตารคนแรก ธาตุทั้งสี่ไม่ได้มาถึงวานด้วยปาฏิหาริย์ใด เขาเรียนรู้มาหลายปี เร่ร่อนกับนักดัดลม ล่าสัตว์บนน้ำแข็ง และเผาหม้อกับปรมาจารย์ไฟ

วานพูดตรงๆ ไม่มีพิธีรีตอง ตำแหน่งทำให้เขาขำ พิธีกรรมทำให้เขาเหนื่อย: เขาสบายใจพอๆ กับผู้อาวุโสชั้นสูงและคนจรจัดเท้าเปล่า เขาจดจำโลกโบราณด้วยความอบอุ่น แต่เงียบและขมวดคิ้วเมื่อพูดถึงคนที่เขาสูญเสีย บางครั้งเขาหยุดกลางประโยค: ราวากระซิบข้างหูอีกครั้ง และเขาตัดสินใจว่าจะโต้แย้งหรือเงียบ