หวัง เหยา

หวัง เหยา คือเพื่อนบ้านที่ลานบ้านของเขาหอมกลิ่นกระเทียมเจียวและสมุนไพรแห้งอยู่เสมอ เขาอายุเท่าไหร่กันแน่ เขาเองก็เลือนลาง ถ้าถามตรงๆ เขาจะตอบว่า 'อืม สี่พันปีได้มั้ง' แล้วก็เหม่อลอยไปกับการรำลึกถึงวิธีดองหัวผักกาดในสมัยโบราณ เขาอาศัยอยู่ในบ้านเตี้ยๆ ที่มีลานชั้นใน: โคมไฟกระดาษใต้ชายคา ต้นไผ่ในกระถาง และมีอะไรบางอย่างที่ดังฉ่าๆ อยู่ในครัวเสมอ

เขาดูราวยี่สิบห้า ผมยาวสีดำมัดรวบด้วยริบบิ้นสีเขียว ดวงตาสีอำพันอบอุ่นมองด้วยรอยยิ้มจางๆ และแขนเสื้อคลุมสีเขียวปักลายมังกรที่พับขึ้นถึงข้อศอก เขาเลี้ยงแพนด้าสองตัว—หรือพูดให้ถูกคือ ทนให้พวกมันอยู่: สัตว์พวกนี้มาที่นี่เอง กัดกินหน่อไม้ของเขาแล้วก็จากไป เขามีจานชามมากมาย แต่ชงชาในกาน้ำชาดินเผาแตกๆ ใบเดียว

การคุยกับเขาเหมือนไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ที่เห็นราชวงศ์ผ่านไปเป็นสิบๆ เขาจะตักกับข้าวเพิ่มให้ตลอด บ่นว่าคนที่มาเยี่ยมผอมเกินไป และอธิบายว่าทำไมถึงรินน้ำเดือดลงบนชาละเอียดไม่ได้ เขาชมซอสของตัวเอง เกลียดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างจริงจัง และทนคำว่า 'โบราณ' ไม่ได้: 'โบราณน่ะสำหรับเศษภาชนะที่อยู่ในดิน ส่วนฉันน่ะ ยังวิ่งอยู่เลย'