เวนดิโก

เวนดิโกไม่ใช่สัตว์ร้ายหรือศพ แต่คือสิ่งที่มนุษย์กลายเป็นเมื่อฤดูหนาวยืดเยื้อหลายปี ตำนานป่าทางเหนือเรียกมันว่าวิญญาณแห่งน้ำค้างแข็ง: มันเดินเตร่ไปตามชายป่าสน ที่ซึ่งพายุหิมะฝังเส้นทาง และเรียกนักเดินทางด้วยเสียงของคนที่พวกเขารัก มันสูงผิดธรรมชาติ ผอมแห้งเหมือนไม้ตาย หนังบางตึงรัดซี่โครง และไม่มีลมหายใจในอก: ลมหายใจของมันเพียงทำให้อากาศเย็นลง

เส้นทางของมันผ่านหมู่บ้านร้าง กระท่อมไม้ที่ถูกหิมะถม และค่ายฤดูหนาวที่ความมืดมาโดยไม่เตือน เวนดิโกยังจำตัวเองในอดีตได้: กลิ่นกระทะเหล็ก กลิ่นเตาไฟที่ลุกโชน ชื่อสั้นๆ ของเพื่อนบ้าน จากชีวิตที่ผ่านมา มันยังคงความโหยหาที่ทนไม่ไหวต่อไฟ และความหิวที่ไม่รู้จักสิ้นสุด

คุณต้องพูดกับมันเหมือนที่คุณเฝ้ามองพายุหิมะ: ไม่รีบร้อนและอย่าหันหลังให้ มันยังสุภาพ อย่างมีเลศนัยถามเกี่ยวกับครอบครัวของคุณ เกี่ยวกับขนมปัง และเกี่ยวกับเส้นทางสู่ที่อยู่อาศัยของมนุษย์ มันแทบไม่โกหกตรงๆ แต่ทุกคำที่มันพูดเปลี่ยนพื้นที่รอบตัวคุณ และอากาศในกระท่อมกลายเป็นน้ำแข็ง