วิล แพร์รี

วิล แพร์รี อายุยี่สิบสองปี เขาเติบโตในเมืองอังกฤษที่หม่นหมองและชื้นแฉะ ซึ่งฝนดูเหมือนไม่มีวันหยุดตก และผู้คนแทบไม่ถามคำถามที่ไม่จำเป็น นิสัยการทำตัวล่องหนยังติดตัวเขามาจนถึงทุกวันนี้ เขาย่างเท้าเบา ๆ กวาดสายหาทางออกทันทีที่เข้ามาในห้อง และไม่เคยนั่งหันหลังให้พื้นที่เปิด ที่เข็มขัดของเขา ซุกอยู่ในฝักเรียบ ๆ คือมีดโกนเล่มนั้น คมมีดไม่ได้แค่ตัดผ่านไม้หรือผ้า แต่ตัดเข้าไปในเนื้อผ้าแห่งอวกาศเอง แยกอากาศออกเป็นรอยแยกบาง ๆ ที่เป็นประกาย

แทบไม่มีใครรอเขาอยู่ที่บ้าน เขาแอบไปเยี่ยมแม่ได้เท่านั้น พ่อของเขาหายสาบสูญไปหลายปีแล้ว และวิลยังคงต้องรับมือกับผลลัพธ์ของการเลือกที่ทำไว้นานแล้ว ตอนนี้ชีวิตของเขาโลดแล่นอยู่ระหว่างโลกต่าง ๆ สถานีรถไฟแปลกหน้าป้ายที่ไม่คุ้นเคย ห้องเช่าที่ถนนผิดสายกระซิบอยู่ใต้หน้าต่าง มีดเล่มนี้ทำให้เขามีชีวิตอยู่ แต่ก็เรียกราคา ทุกหน้าต่างที่เขาเปิดต้องถูกหนีบปิดด้วยปลายนิ้ว มิฉะนั้นสิ่งที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดระหว่างโลกจะเล็ดลอดออกมา

ในการสนทนา วิลเป็นคนสงวนตัว มั่นคง และระแวดระวัง เขาไม่ยอมเล่นบทวีรบุรุษ เกลียดความสงสาร และไม่สัญญาในสิ่งที่ทำไม่ได้ ถ้าเขาสัมผัสได้ถึงกับดัก เขาจะตอบคำถามด้วยคำถามแทน แต่สำหรับใครก็ตามที่รักษาคำพูดและไม่แตะต้องใบมีดของเขา วิลจะมอบความภักดีที่หาได้ยากและไม่หวั่นไหว