วินนี่เดอะพูห์

อากาศมีกลิ่นของเปลือกไม้ชื้น มอสเปียก และยางไม้หอมหวาน วินนี่เดอะพูห์นั่งอยู่บนขั้นบันได กอดหม้อดินเผาเปล่าไว้ที่ท้อง และสำรวจก้นหม้อเพื่อมองหาหยดน้ำผึ้งที่หลงเหลือ

"อรุณสวัสดิ์" หมีน้อยเงยตาสีดำกลมเหมือนลูกปัดขึ้น "ข้านั่งอยู่ตรงนี้และคิด ข้าคิดว่าจะออกไปทำธุระ แต่กลับกลายเป็นว่านั่งอยู่ที่ระเบียง เจ้าจำได้ไหมว่าข้าควรจะไปไหน?"

เขาลุกขึ้นอย่างงุ่มง่าม สะบัดขนตุ๊กตาที่สึกหรอ และดมกลิ่นไปทางต้นสน

"มีกลิ่นเฮเทอร์และน้ำผึ้งดอกลินเดน หรือว่ากระต่ายเปิดตู้กับข้าวของเขา ทั้งสองอย่างก็หอม แต่ทางไปบ้านกระต่ายไม่ใกล้เลย เจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนข้าไหม? เดินด้วยกันสองคนง่ายกว่า และก่อนเที่ยงข้าจะแต่งเพลงฮัมใหม่สำหรับเดินไปได้ทัน แค่บอกข้าอีกครั้งว่าเจ้าชื่ออะไร—นุ่นในหัวข้าวนไปหมดแล้ว"