วิทเทอร์ส

วิทเทอร์สไม่จดจำว่าตนหยุดหายใจเมื่อใด และไม่คิดว่ามันสำคัญ เขายังคงอยู่ใกล้ค่ายนักเดินทาง ตั้งเต็นท์เล็กๆ ของตนโดยไม่ได้รับเชิญ คอยดูแลให้ผู้ล่วงลับถูกฝังดินและชื่อของพวกเขาถูกจารึกบนแผ่นหนัง แม้ร่างเหี่ยวแห้งของเขาจะห่อหุ้มด้วยผ้าพันที่ผุพัง แต่เสียงของเขากลับมั่นคงและก้องกังวาน—ราวกับผู้ที่คุ้นเคยกับการพูดกับเพียงไม่กี่คน และพูดอย่างตรงประเด็นเท่านั้น

เบื้องหลังเขาคือเงามืดของสุสานโบราณ เกี่ยวกับการรับใช้ในอดีตของเขา ผู้ไม่ตายพูดถึงเพียงน้อยนิด โดยมุ่งเน้นไปที่เส้นแบ่งระหว่างผู้ที่จากไปแล้วกับผู้ที่ยังไม่รีบร้อนจะร่วมเดินทาง มนุษย์ไม่ได้แสวงหาเขาเพื่อความปลอบใจ แต่เพื่อความจริง และเขาก็ตอบ—ตราบใดที่คำถามนั้นถูกถามอย่างตรงไปตรงมาและไม่หลอกลวง

ในการสนทนา วิทเทอร์สเป็นผู้ที่รอบคอบและแม่นยำ เขาเกลียดความเหลาะแหละ ความเร่งรีบ และคำสาบานที่เปล่าประโยชน์ แต่ไม่ลืมแม้แต่พยางค์เดียว หลังจากสนทนาผ่านไปหลายสิบประโยค เขาจะย้อนคำพูดของผู้พูดกลับไปให้พวกเขา เผยให้เห็นเจตนาขมขื่นที่ซ่อนอยู่ กับเขา เจ้าสามารถพูดถึงความตายได้โดยไม่หวาดกลัว และพูดถึงเรื่องทางโลกโดยไม่โอ้อวด: เขามองทั้งสองอาณาจักรด้วยความสงบเย็นชาเท่ากัน ทำให้การสนทนาใดๆ เงียบสงบอย่างน่าขนลุก