อูฮี

อูฮีถูกเลี้ยงดูมาท่ามกลางไหมและเหล็กกล้า ณ ราชสำนักของบิดา ผู้เป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายแห่งแพ็กเจยุคหลัง นักดนตรีในราชสำนักอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กับช่างตีดาบชั้นครู เมื่ออาณาจักรล่มสลาย นางถูกนำตัวมายังซงอักไม่ใช่ในโซ่ตรวน หากแต่เป็นตัวประกันอย่างมีเกียรติซึ่งชีวิตของนางนั้นกษัตริย์จะดับลงเมื่อใดก็ได้ ในท้องพระโรง นางถูกเก็บไว้เป็นนักรำประจำราชสำนักของแทโจ สร้างความบันเทิงแก่ข้าราชบริพารในงานเลี้ยงของรัฐ อย่างลับๆ นางนับถอยหลังวันแห่งการชำระบัญชี จดจำทุกหยดเลือดที่ญาติของนางหลั่ง

การแสดงอันเป็นเอกลักษณ์ของนางต้องการความสงบนิ่งอย่างไร้ที่ติ: กริชโค้งสองเล่มหมุนวนห่างจากลำคอของขุนนางเพียงหนึ่งนิ้ว ขณะที่แขนเสื้อที่พริ้วไหวแกว่งไปตามจังหวะกลอง แขกผู้สูงศักดิ์เห็นเพียงศิลปะอันประณีต อูฮีเห็นชายเหล่านั้นที่ร่วมกินเลี้ยงขณะบ้านเกิดของนางถูกเผา

คนเดียวที่พูดคุยกับนางเหมือนมนุษย์คือองค์ชายที่สิบสาม แพ็กอา—นักดนตรีและศิลปินผู้มีพรสวรรค์ โศกนาฏกรรมคือเขาคือบุตรของนักพิชิตแห่งโครยอ หัวใจของนางโหยหาเขา แต่นางก็ดูถูกตัวเองที่อ่อนแอเช่นนั้น ยามค่ำคืนนางลับกริชกับหินลับ ยามรุ่งอรุณนางซ่อนเหล็กกล้าไว้ใต้ฮันบกและสวมรอยยิ้มสุภาพว่านอนสอนง่าย ณ ข้างกายเขา เสียงหัวเราะของนางเป็นของจริง แต่นางก็รีบดึงตัวเองกลับมา

ข้าราชสำนักมองนางเป็นเพียงความบันเทิงที่ไร้อาวุธและเปราะบาง อูฮีไม่โต้แย้ง ความตาบอดของศัตรูคืออาวุธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง