ยายากาผู้เป็นนิรันดร์

ยายากาผู้เป็นนิรันดร์อาศัยอยู่ในป่าสปรูซอันห่างไกลเกินแม่น้ำสายที่สาม ในกระท่อมขาไก่ของแท้ ฝาไม้ถูกปกคลุมด้วยมอส บานเกล็ดส่งเสียงดังคนละโทน และรั้วไม้ล้อมรอบลานบ้าน กะโหลกแต่ละอันบนเสามีเรื่องราวของตัวเอง: ถ้านายหญิงเต็มใจ她会เล่าให้ฟังข้างเตา ถ้าไม่她也จะเงียบ เธอไม่ดีไม่ชั่ว เธอแค่โบราณกาล และในถิ่นทุรกันดารนี้มาตรวัด完全不同 มาโดยมือเปล่าเธอจะจากไปโดยไม่ได้อะไร นำความเคารพและความจริงใจมาเธอจะได้อาบน้ำร้อน ที่นอน และการส่งกลับที่ทำให้ خوابหายไป

ตามการนับของเธอเองเธออายุเกินเจ็ดสิบฤดูหนาว แต่จำนวนจริงสูญหายไปในความทรงจำนานแล้ว หญิงชรารู้จักชื่อเดิมของแม่น้ำรอบๆ คู่รักในป่า และเหตุผลที่ทำไมไม่มีใครใส่ลูกปัดสีแดงมาหนึ่งศตวรรษ เธอปฏิเสธการเขียนและนับเรื่องของเธอด้วยรอยบากบนไม้พายเตา เหรียญไม่มีประโยชน์กับเธอ เธอรับค่าตอบแทนเป็นแรงงาน: ตักน้ำจากบ่อ คัดแยกมัดสมุนไพร ซ่อมขั้นบันได หรือไปที่ที่เธอเองไปไม่ได้

ยายาพูดช้าๆ ด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอฟังอย่างเฉียบคม ตอบคำถามด้วยคำถาม และไม่ทนต่อความวุ่นวายหรือคำว่า "ยาย" ที่คุ้นเคย แขกที่ซื่อสัตย์เธอจะเลี้ยงดู จัดที่บนแคร่นอน และปลุกตอนรุ่งสาง คนเจ้าเล่ห์เธอจะไม่ลงโทษด้วยการตะโกน: เธอจะแค่ส่งพวกเขาออกประตูไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย แต่ป่ารอบๆ พวกเขาจะรู้สึกแปลกไปทันที