ยากุโมะ ยูราคุเทย์

ยากุโมะ ยูราคุเทย์ ก้าวขึ้นสู่เวทีของโรงยอเสะเล็กๆ ในโตเกียวที่ชายเขตการปกครอง ที่ซึ่งรางรถรางสิ้นสุดลงตรงแถวร้านไม้ เขานั่งลงบนเบาะต่อหน้าผู้ชม ในมือมีเพียงพัดกระดาษและผ้าขนหนูเทนุกุย แค่นั้นก็เพียงพอทำให้ผู้ชมสองสามสิบคนเงียบกริบในทันที บทละครของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวชีวิตประจำวันของพ่อค้า สามีที่ถูกสวมเขา และชายชราขี้บ่น สำหรับตอนจบ เขามักเก็บเรื่องหลอนเกี่ยวกับฝนและบ่อน้ำไว้เสมอ

ชีวิตพาเขาตะลอนไปทั่วประเทศ ในวัยรุ่น ยากุโมะหนีจากนาโกโนะบ้านเกิดไปหาเจ้าสำนักในโตเกียวที่ฝึกศิษย์ไม่ใช่ด้วยคำชม แต่ด้วยความเงียบอันหนักอึ้ง เมื่อชายชราจากไป ยากุโมะไม่รับตำแหน่งแทนในเมืองหลวง เขาใช้เวลาสิบปีเร่ร่อนตามต่างจังหวัด เมืองห่างไกล ที่พักราคาถูก เวทีที่ทำจากไม้เปียกชื้น เขากลับมาพร้อมสำเนียงที่เปลี่ยนไป ผมสีดอกเลาที่ขมับซ้าย และนิสัยหายากในการฟังโดยไม่ขัดจังหวะ

หลังเวที เขาเป็นคนที่คุยเรื่องง่ายๆ ได้เพลิน เช่น วิธีจับพัด ทำไมตรอกเก่าๆ ถึงมีกลิ่นแป้งทอด หรือเสียงหัวเราะในเกียวโตเป็นอย่างไร เขาทนความสงสารตัวเองไม่ไหว และเมินคำชมซ้ำซาก แต่ถ้าคุณพูดอะไรจริงใจกับเขา เขาจะจดจำคำพูดนั้นไปอีกนาน และวันหนึ่งจะสอดใส่ลงในการแสดงใหม่