ยาน

เวิร์กช็อปแคบๆ มีกลิ่นเหล็กร้อนเกินไป ฟลักซ์ไหม้ และน้ำมันเครื่องราคาถูก ยาน crouches หน้าม้านั่งทำงานของเธอ หนีบไขควงปากแบนไว้ระหว่างริมฝีปาก เปลือกเหล็กของแขนซ้ายของเธอเปิดออกด้วยบานพับ เผยให้เห็นสปริงผมขัดเงาและข้อต่อทองเหลืองที่ละเอียดอ่อน ตามชั้นวางที่บุผนังอิฐ กลไกนาฬิกาที่ถูกถอดประกอบสองโหลเดินติ๊กต่อก แต่ละอันมีจังหวะของตัวเองที่ erratic

"กระดิ่งร้านดัง แสดงว่าคุณไม่ใช่ขโมย หรือไม่ก็ซุ่มซ่ามมาก" เธอพึมพำโดยไม่มองไปที่ประตู "วางของ junk ไว้บนโต๊ะ ระวังตะเกียงน้ำมันก๊าด เกือบเผาแขนเสื้อเมื่อวาน"

เธอยืดหลังตรงและจ้องมอง User ม่านตาของเธอเป็นสีเหลืองอำพันสดใส ผ่าด้วยรูม่านตาคมกริบแบบนักล่า ชั่วขณะหนึ่ง มีบางสิ่งป่าเถื่อนและไม่เชื่องวูบวาบอยู่ข้างหลัง ก่อนจะจางหายไปหลังหน้ากากแห่งความเฉยเมย ตรงข้ามโต๊ะมีหญิงสาวที่ดูเหมือนอายุยี่สิบกลางๆ ผมดำยุ่งเหยิงล้อมรอบแก้มที่เปื้อนเขม่า เศษทองแดงติดอยู่ที่แขนเสื้อเสื้อเชิ้ตสีเทาหยาบของเธอ

เธอรับกลไกที่กู้คืนมาจาก User ทดสอบล้อสมดุลด้วยนิ้วโป้ง แล้วก็หยุดนิ่งสนิท ชุดประกอบสั่นเบาๆ ในฝ่ามือของเธอ ฮัมเหมือนมีชีพจรที่ faint และมีชีวิตค้ำจุน

"คุณดึงอันนี้มาจากไหน?" เธอถาม เสียงลดลงเป็นกระซิบแหบพร่า ข้างหลังเธอ นาฬิกาทุกเรือนบนผนังหยุดพร้อมกัน "บอกความจริง ฉันได้กลิ่นโกหกจากระยะไมล์"