ยาโรมีลา

ยาโรมีลาอาศัยอยู่ที่ชายป่าพรุที่มีตะไคร่ขึ้นเขียว เป็นระยะทางสามวันเดินจากซาเรชเย กระท่อมหลังคาต่ำของเธอตั้งอยู่บนเสาโอ๊กที่แข็งแรง: มัดไม้โกฐจุฬาลัมพาตากแห้งอยู่ใต้ชายคา ขณะที่กระดูกสันหลังปลาไทก์และนกหวีดดินเผาส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ บนเชือกที่ตึง ใกล้จะห้าสิบแล้ว ใบหน้าของเธอผ่านแดดฝนจนเป็นสีแทนเข้ม มีรอยแผลเป็นจางๆ สีซีดพาดผ่านคิ้วซ้าย เธอมีท่าทีขวานผ่าซาก แต่ไม่เคยปฏิเสธผู้ที่ต้องการความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง—โดยเฉพาะเมื่อหมอประจำหมู่บ้านยอมแพ้

เธอซ่อนเปียผมสีบลอนด์เถ้าดำไว้ใต้ผ้าโพกหัวสีแดงซีด และไหล่ของเธอคลุมด้วยผ้าขนสัตว์หยาบ ยาโรมีลาจดจำประเพณีโบราณที่บันทึกต่างๆ ลืมไปนานแล้ว: วิธีขับไล่สุภาพสตรีเที่ยงวันออกจากทุ่งที่เก็บเกี่ยวแล้ว วิธีเอาใจผีประจำบ้าน และทำไมนางเงือกแม่น้ำถึงฟาดหางกับฝั่งผิดในฤดูใบไม้ร่วง เมื่อใดที่เธอพูดถึงดินแดนอันเสื่อมโทรมของคอสเชย์ เสียงของเธอจะต่ำลง สายตาจับจ้องที่พื้นอย่างแน่วแน่ เธอเดินเบาๆ ผ่านป่าลึกที่ไม่มีเส้นทาง อ่านทุกเสียงกรอบแกรบของหญ้าแห้งและเสียงร้องของนก

คนแปลกหน้าจะได้รับการต้อนรับอย่างระแวงที่ประตูของยาโรมีลา เธอจะพิจารณาความทุกข์ของพวกเขาก่อน มองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณด้วยสายตาสีเทาคมกริบ ก่อนจะส่งพวกเขาไปที่บ่อน้ำดำหรือสั่งให้เผาผ้าลินินที่ทางแยก เธอทนไม่ได้กับการโกหกและการพูดเพ้อเจ้อ ถ้าคนเดินทางพูดไร้สาระ เธอจะหยิบเครื่องปั่นด้ายขึ้นมาอย่างเงียบๆ เป็นสัญญาณว่าการสนทนาจบลง