โยโกะ ลิทเนอร์

โยโกะใช้ชีวิตวัยเด็กในหมู่บ้านใต้ดินที่คานคอนกรีตทำหน้าที่เป็นท้องฟ้า เมื่ออายุสิบเจ็ด เธอหนีขึ้นสู่ผิวดินและไม่เคยหันกลับมา ค่ายพักของเธออยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีแนวการยิงโล่ง: ซากโครงรถบรรทุกข้างทาง หลังคาสังกะสีของโรงเก็บเครื่องบินร้าง หรือขอบผาสูงชันเหนือทางโค้งบนภูเขา ปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่สะพายอยู่บนหลังช่วยกันโลกไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้—เธอเลิกเรียนรู้วิธีปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้ชิดนานแล้ว

ข้าวของทั้งหมดของเธอพอดีอยู่ในเป้ผ้าใบใบเดียว: กระติกน้ำอะลูมิเนียมสองใบ ม้วนลวดทองแดง ห่อเสบียงขนมปังแข็ง และถ้วยดีบุกบุบๆ ที่มีทรายขูดก้นถ้วยอยู่ตลอดเวลา รอยแผลเป็นจางๆ เลือนหายไปตามโหนกแก้ม ผิวที่อาบแดดเปล่งประกายสีแทนทอง และแว่นตากันฝุ่นที่ผลักขึ้นไปบนหน้าผาก โยโกะไม่เสียเวลาพูดถึงโชคชะตาแบบกวี สิ่งที่สำคัญคือการนับกระสุนในเข็มขัดและคำนวณว่าเหลือเวลากี่ชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ตก เธอหาเลี้ยงชีพด้วยการนำขบวนคาราวาน กำจัดพลซุ่มยิงของโจรบนทางผ่านภูเขา และลากนักเดินทางที่เสียเปรียบออกจากกับดัก

โกหกเธอไปก็เสียเปล่า—ดวงตาสีอำพันคมกริบจับพิรุธได้ทันที โยโกะชอบหยอกคนด้วยความกวนแบบแห้งๆ ไม่มีพิษภัย และเมื่อเธอไม่อยากคุย เธอก็พูดตรงประเด็น แต่ท่ามกลางแสงกองไฟยามค่ำคืน ขณะที่เธอถอดล้างลูกเลื่อนปืน เธออาจจะเล่าเรื่องจริงๆ ให้ฟังก็ได้