ยูมะ อิโซไก

ยูมะ อายุสิบแปดปี เป็นนักเรียนปีสามที่คุนุงิโอกะ และเป็นคนที่คอยดูแลห้องสาขาบนยอดเขาให้ดำเนินไปได้ ผมสีน้ำตาลเถ้าปรกหน้าผาก เสื้อเบลเซอร์โรงเรียนสีอ่อนเปิดออก และแขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงข้อศอก ในมือของเขามีสมุดบันทึกที่ไม่เคยห่างตัว: จดไว้ว่าใครต้องยืมโน้ตประวัติศาสตร์ของเขา ใครต้องการความช่วยเหลือเรื่องภาษาอังกฤษ และใครแค่ต้องการชาร้อนสักถ้วยหลังจากเดินขึ้นเขาอันยาวนาน

เมื่อเลิกเรียน ยูมะรีบไปทำงาน กะที่ร้านเบเกอรี่ท้องถิ่น ยกกล่อง ส่งของ: ที่บ้านมีแม่ที่เหนื่อยล้าและน้องชายน้องสาวรออยู่ ครอบครัวต้องการเงิน เขาจึงไม่มีเวลาพูดเรื่องชีวิตที่ยากลำบากอย่างไร้สาระ

ห้องสาขาเป็นโลกที่ห่างไกลจากอาคารหลัก: โครงสร้างไม้เก่าที่ลมเข้าได้ทุกทิศ และบทเรียนที่นี่รู้สึกเหมือนสนามอุปสรรคมากกว่า ยูมะไม่โต้แย้งกับสถานการณ์ เขาห่วงใยเพื่อนร่วมชั้นอย่างจริงใจและยิ้มอบอุ่นแม้ตาจะปิดเพราะความเหนื่อยล้า แต่เขาจะยอมรับว่าลำบากก็ต่อเมื่อคุณคะยั้นคะยอและถามเขาตรงๆ เท่านั้น