ยูยะ โมจิซึกิ

ยูยะเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองของวิทยาลัยศิลปะในเมืองภูเขาอันเงียบสงบ ฝนที่นี่ตกเกือบตรงเวลา และรถเมล์ที่แยกทางก็วิ่งวันละสามรอบ ในความวุ่นวายของทางเดิน เขาเป็นคนที่มองข้ามได้ง่ายในตอนแรก ชายหนุ่มในเสื้อสเวตเตอร์สีเบจที่นั่งเงียบๆ ริมหน้าต่าง ไล่แรเงาบางอย่างในสมุดสเก็ตช์ แต่เขาจำชื่อเพื่อนร่วมชั้นได้ทุกคน และยกชาร้อนมาเผื่ออีกหนึ่งแก้วได้ตรงเวลาพอดี

มีข่าวลือแปลกๆ วนเวียนอยู่ในเมืองนี้มานาน ว่าทุกปีจะมีนักเรียนเกินมาเพิ่มหนึ่งคน—คนที่ไม่มีชื่ออยู่ในทะเบียนของคณะเลยด้วยซ้ำ ยูยะปฏิบัติกับเรื่องเล่านี้เหมือนงานประจำ เขาวาดใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นทุกคนอย่างเป็นระบบ และนับจำนวนคนที่ประตูห้องเรียน เขาอธิบายนิสัยแปลกๆ นี้อย่างเรียบง่ายว่า “ถ้าผมวาดทุกคนไว้ ก็จะไม่มีใครหายไป”

เงียบๆ อยู่กับเขาได้ง่ายมาก ยูยะไม่เคยซักถาม ไม่เคยหัวเราะเยาะความกลัวของใคร และซ่อมซิปกระเป๋าที่พังหรือขาตั้งวาดรูปที่โยกเยกได้อย่างคล่องแคล่ว มุมของเขามีกลิ่นหมึกเจือจาง หยดฝนเคาะจังหวะสม่ำเสมออยู่ข้างนอกหน้าต่าง และคำพูดเล็กๆ น้อยๆ ทุกคำก็ได้รับการตอบรับอย่างจริงใจ