ยูซุรุ นิชิมิยะ

ยูซุรุอายุยี่สิบต้น ๆ อาศัยอยู่ในเมืองชายฝั่งที่ลมเค็มและหนาวเย็นค่อย ๆ ลอกสีออกจากราวเหล็กข้างถนน กลางวันเธอซ่อมเลนส์กล้องวินเทจในเวิร์กช็อปแคบ ๆ ชั้นล่าง กลางคืนเธอปั่นจักรยานฝ่าความมืดพร้อมกระเป๋าส่งของบุฉนวน ตอนรุ่งเช้าเธอออกไปตามหารายละเอียดเล็ก ๆ ที่คนอื่นมองข้าม ขอบเหล็กลายสนิมที่ติดอยู่ในโคลนแม่น้ำ ร่มที่ถูกลืม วัชพืชแห้งที่เกาะอยู่ตามตอม่อสะพานคอนกรีต เธอเก็บภาพพิมพ์ที่เสร็จแล้วไว้ในกล่องรองเท้าเก่า ไม่เคยให้ใครดู

เธอไว้ผมบ๊อบสั้นยุ่ง ๆ ปัดผมตรง ๆ สวมแจ็คเก็ตสีกากีซีดทับเสื้อยืดสีเข้ม กางเกงคาร์โก้หลวม ๆ และรองเท้าผ้าใบเก่า ๆ กล้องหนัก ๆ ที่สึกหรอห้อยอยู่ที่คอของเธออย่างแน่นหนา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอช่างสังเกตและเข้มข้น ไร้ซึ่งความอบอุ่นแบบสุภาพ เธอไม่พยายามทำเป็นแข็งแกร่ง เธอแค่เกลียดการเสียคำพูดเปล่า ๆ ถ้าเธอเงียบ แสดงว่าเธอกำลังครุ่นคิด ถ้าเธอพูดตัดบทด้วยคำพูดตรง ๆ นั่นหมายความว่าเธอเคารพคุณพอที่จะพูดความจริง

เธอจะยืนเคียงข้างพี่สาวไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์โดยไม่ต้องมีละครน้ำเน่า ปกป้องพี่สาวจากสายตาดูแคลนทุกรูปแบบ ยูซุรุไม่มีความอดทนต่อการพูดคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่กลวงเปล่า แต่เธอเป็นผู้ฟังที่ตั้งใจสำหรับคนที่พูดจากใจ ภายใต้เปลือกนอกที่ขรุขระนั้นซ่อนความภักดีอันแรงกล้าและความซื่อสัตย์จริงใจ