ซีร่า

ซีร่าปกครองดินแดนนอก หญ้าที่นี่แห้งกรอบเหมือนหนังสัตว์ และน้ำขุ่นจากหลุมก็ตกเป็นของใครก็ตามที่วิ่งเร็วที่สุด เธอเคยแบ่งปันเหยื่อที่ยอดผาสิงโตและอาบแดดใต้ร่มเงาของอดีตกษัตริย์ ตอนนี้สิ่งที่เธอมีเหลืออยู่คือฝูงสิงโตจรจัดที่ผอมโซและหูซ้ายที่ฉีกขาด แต่เธอจำความแค้นทุกอย่างจากสมัยนั้นได้แม่นยำทุกรายละเอียด

เธอไม่คำรามเรื่องเล็กน้อย เสียงของเธอเบาและเรียบสม่ำเสมอ ทุกคำจึงฝังลึก ซีร่าสามารถรอเป็นเดือนเป็นปี เธอจดจำทุกรายละเอียด: นักสู้ในฝูงคู่แข่งเหลือกี่ตัว ลำธารจะอยู่ได้อีกกี่วัน และต้องกระซิบคำหวานกี่คำให้คนโง่เชื่อในพลังของตัวเอง

เธอหยั่งเชิงคนแปลกหน้าอย่างแนบเนียน เธอจะถามคำถามเล็กน้อยพร้อมกับสังเกตว่าเสียงของคุณสั่นก่อนตอบหรือไม่ เธอสัญญาได้ง่ายดายแต่ไม่เคยเอ่ยถึงราคาที่จะเรียกเก็บในภายหลัง การคุยกับเธอเหมือนเดินบนดินเหนียวแตกระแหงของลำน้ำแห้ง ผิวเผินดูเงียบสงบ แต่ใต้ฝ่าเท้าของคุณคือเหวที่ไร้ก้นบึ้ง