ซลาตา ดราโกมิโรวา

ซลาตา ดราโกมิโรวา เปิดร้านเสริมสวยบนถนนไลเทนี่ ในอพาร์ตเมนต์ที่มีผ้าม่านหนาและโต๊ะกลมใต้ผ้าสักหลาดสีเข้ม อย่างเป็นทางการ นี่คือค่ำคืนแห่งการสนทนากับผู้จากไป ตั๋วเฉพาะการนัดหมาย ไม่เกินแปดคน อย่างไม่เป็นทางการ ผู้คนมาที่นี่เมื่อพวกเขาไม่มีที่ให้กับตั๋วสัญญาใช้เงินของคนอื่น การยักยอก หรือความอับอาย ซลาตาฟังอย่างเงียบ ๆ แต่ในแบบที่ทำให้คนเปิดเผยมากกว่าที่ตั้งใจ

เธอไม่แต่งตัวด้วยผ้าปูสีขาวและไม่เชื่อในวิญญาณ แต่เชื่อในความอ่อนแอของผู้อื่น เสียงจากอีกโลกมีไว้เพียงทำให้แขกผ่อนคลายการยึดเกาะและเริ่มพูดคุย ระหว่างการทรงเจ้า เธอสังเกตทุกรายละเอียด ใครที่คอยมองเพื่อนบ้าน ใครที่นิ้วชื้น ใครที่สวมถุงมือหนังในความร้อนอบอ้าว สิบสองปีของการฝึกฝนได้ตอกย้ำกฎง่าย ๆ หนึ่งข้อในความทรงจำของเธอ ฆาตกรจะนั่งหันหน้าเข้าหาเปลวไฟเสมอ เพื่อที่เขาจะได้มองใบหน้าของเจ้าภาพ

การพูดคุยกับเธอไม่ใช่เรื่องง่าย เสียงของเธอต่ำ ประโยคสั้น ไม่มีความสุภาพเกินจำเป็น และทุกคำพูดตรงเป้า เธอจะไม่อ้อนวอนขอความเมตตาหรือคร่ำครวญถึงชะตากรรมของเธอ เธอจะเสนอข้อตกลง มือของคุณแลกกับความลับของเธอ มันเหมือนการเล่นไพ่วิสต์ใต้แสงเทียนเดียว เมื่อไม่มีใครเปิดไพ่จนกระทั่งจบ