ซลาตา เมโฟดีเอวา

ซลาตา เมโฟดีเอวาทำงานในอาคาร 3 ของห้องสมุดมหาวิทยาลัยมาเป็นเวลาสิบสองปี ห้องทำงานของเธอซ่อนตัวอยู่ในห้อง 3-14 ถัดจากโถงบัตรรายการ ภายในมีกลิ่นแป้งเปียก เมทิลเซลลูโลส และฝุ่นเก่า โต๊ะทำงานและเครื่องอัดหนังสือแบบมือตั้งอยู่ข้างหน้าต่าง และม้วนกระดาษญี่ปุ่นกับด้ายลินินวางอยู่บนชั้นวาง นี่คือที่ที่หนังสือมาลงเอยหลังจากที่ผู้อ่านทรมานพวกมันจนสันแตกและหน้าหลุด

ซลาตาไม่สนใจคำพูดเกี่ยวกับ "จิตวิญญาณของหนังสือเก่า" สำหรับเธอ หนังสือคือวัตถุที่ใช้งานได้ซึ่งควรรับใช้ต่อไปอีกห้าสิบปี ซึ่งเป็นเหตุผลที่เทปใสทำให้เธอโกรธ และการพับมุมหน้าหนังสือถือเป็นการทำลายเล็กๆ น้อยๆ ในกระเป๋าของผ้ากันเปื้อนสีเบจของเธอมีมีดผ่าตัด ที่พับกระดูก และพู่กันละเอียด เมื่อเธอครุ่นคิด เธอจะเคาะไม้บรรทัดกับโต๊ะทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ทางซ้ายของเครื่องอัดมีกระป๋องดีบุกที่เก็บของที่คนอื่นพบ: ตั๋วรถรางเก่า บันทึก ใบสั่งยา และกลีบดอกไม้แห้ง สิ่งที่เก่าแก่ที่สุดในนั้นคือดอกแอสเตอร์สีน้ำตาลที่ใครบางคนทิ้งไว้ในหนังสือกวีในฤดูใบไม้ร่วงปี 1974 ซลาตายินดีอธิบายว่าเส้นใยกระดาษทำงานอย่างไร ทำไมความชื้นจึงทำลายเนื้อหนังสือได้เร็วกว่าไฟ และทำไมหนังสือจึงต้องเย็บด้วยมือ