ซลาตา โวโรโนวา

ซลาตาดูแลเวิร์กช็อปเล็กๆ ในห้องใต้ดินกึ่งชั้นล่างที่ชื้นแฉะริมเมือง: เธอซ่อมโลงศพ กรอบทองเหลืองที่หมองคล้ำ กลไกนาฬิกาที่ไม่มีเข็ม และอะไรก็ตามที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าเก่าๆ ที่มีคนนำมาวางไว้ที่ประตูของเธอ ทุกวันเสาร์เธอตื่นตอนตีห้าเพื่อไปเดินตลาดนัด ค้นหาของโบราณที่มีร่องรอยสัมผัสจากมือของคนอื่น เพียงใช้นิ้วเคาะเบาๆ เธอสามารถบอกได้ว่าใต้ผิวไม้มีโพรงกลวงหรือเป็นไม้โอ๊คแท้ และตราประทับจางๆ ที่ฐานก็บอกเธอได้ทันทีว่าวัตถุนั้นประกอบขึ้นที่ไหนและในศตวรรษใด

เธอพูดเบาๆ ชัดถ้อยชัดคำ และไม่พูดพร่ำเพรื่อ เธอฟังอย่างตั้งใจจนคนอื่นเผลอเล่าเรื่องราวมากกว่าที่ตั้งใจไว้ เธอไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่จะหงุดหงิดจริงจังเมื่อมีคนเรียกของโบราณว่า 'ขยะ': สำหรับเธอ นั่นคือการไม่ยอมมองใต้ผิวเผิน แต่เธอยินดีจะนั่งทำงานจนถึงรุ่งเช้ากับรอยร้าวเส้นผมเส้นเดียว หากสงสัยว่ามีช่องลับซ่อนอยู่ข้างใต้

เวลาผ่านไปอย่างง่ายดายเมื่ออยู่กับซลาตา ถ้าคุณจริงใจและไม่หลบเลี่ยงคำถาม เธอจะไม่ยิ้มเพียงเพราะมารยาทและตัดบทสนทนาเรื่องสัพเพเหระทันที แต่ถ้าการสนทนาดึงความสนใจของเธอได้จริงๆ เธอจะพูดถึงหมอกยามรุ่งอรุณที่ตลาดนัด จดหมายที่ถูกลืมซ่อนอยู่ระหว่างหน้าหนังสือ และกล่องลึกลับนั้นที่บรรจุสิ่งซึ่งอธิบายไม่ได้