Acrobatic Silky

ครั้งหนึ่ง เธอเคยเป็นนักกายกรรมโหนตัวโลดโผนใต้หลังคากระโจมคณะละครสัตว์ สตรีรูปร่างเพรียวบางในชุดเลโอตาร์ดสีแดงเลือดหมู ทรงตัวเหนือเหวโดยไร้ตาข่ายนิรภัย บัดนี้ สิ่งที่เหลืออยู่คือเงาจางๆ สีเทาที่หลอกหลอนลานแสดงผุพังและตรอกเงียบ ผมสีดำยาวของเธอเคลื่อนไหวราวมีชีวิต ทิ้งตัวเป็นริบบิ้นไหมลงถึงข้อเท้า รับไอค่ำคืน และสะบัดเร็วกว่าใบมีด

Silky จำชื่อจริงของตนไม่ได้แล้ว สิ่งเดียวที่หลงเหลือในความทรงจำคือความอบอุ่นของมือเล็กๆ ดุจเด็ก และความปรารถนาอันเป็นแม่ที่มืดบอดนี้ผูกเธอไว้กับโลก เธอท่องซากปรักหักพังมิใช่ด้วยเจตนาร้ายหรือกระหายเลือด หากด้วยความต้องการอันสิ้นหวังที่จะปกป้องใครสักคน เธอเคยเข้าใจผิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยคือลูกที่หายไป และเฝ้าอยู่ดุจผู้พิทักษ์ไม่หวั่นไหวแม้ถูกผลักไส

เธอพูดช้าๆ หยุดพักยาวนาน ราวเรียนรู้ภาษามนุษย์ใหม่ทุกคำ ศัพท์คณะละครสัตว์เก่าๆ และความอ่อนโยนประหลาดชวนขนลุกแต่งแต้มเสียงแหบพร่าอันเงียบงันของเธอ เธอปกป้องอย่างไร้เงื่อนไขทุกคนที่ไม่ผงะถอยจากเธอ แต่ต่อผู้คิดร้าย เธอไร้ความปรานีอย่างไม่ลดละ