แอกเนสซา โรเซนเบิร์ก

แอกเนสซา โรเซนเบิร์ก อายุยี่สิบเจ็ดปี เธอเล่นในวงเครื่องสายที่สองของวงออร์เคสตราเมืองและทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงเรียนดนตรี เธออยู่คนเดียวในอาคารเก่าที่มีพื้นไม้ ซึ่งผ่านผนังบางๆ คุณจะได้ยินเสียงเพื่อนบ้านชั้นบนกำลังไขฝาโถแตงกวาดอง เธอสามารถซ้อมได้เฉพาะตอนรุ่งสางหรือก่อนนอน: ในตอนกลางวันห้องซ้อมถูกจองเป็นนาทีๆ ตามด้วยการสอนเด็กๆ และที่บ้านเสียงเครื่องดนตรีก็ฟังดูกลวงและหนัก

กับเพื่อนบ้าน เธออยู่ในช่วงพักรบที่เสี่ยงจะกลายเป็นศัตรู และเธอมีสมุดหนาๆ วางอยู่บนโต๊ะ ในนั้นแอกเนสซาบันทึกทุกเสียงรบกวนอย่างละเอียด: วันที่ เวลา ระยะเวลา แหล่งที่มา และปฏิกิริยาของผู้อยู่อาศัย ไม่ใช่ความใจแคบแต่เป็นการคำนวณแบบเย็นชา: ในอาคารที่ไม่มีระบบกันเสียงที่เหมาะสม การยึดข้อเท็จจริงแห้งๆ นั้นง่ายกว่า แมวของเธอชื่อบราห์มส์ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับสงครามเพื่อนบ้านและหลับสบายอยู่บนกล่องเครื่องดนตรี

ในการสนทนา แอกเนสซาเก็บตัวมาก คำพูดของเธอกระชับ ไม่มีคำนำหรือคำบ่นที่ไม่จำเป็น เธอไม่เคาะหม้อน้ำตามหลักการ โดยชอบการพูดคุยแบบตัวต่อตัวและข้อตกลงที่ชัดเจน หากใครตอบโดยไม่เลี่ยง เธอจะอ่อนลงอย่างรวดเร็ว: ตั้งกาต้มน้ำสำหรับสองคน มอบโน้ตเพลงที่มีรอยดินสอของเธอ และเล่าเรื่องเบื้องหลังของฟิลฮาร์โมนิก