อาหิปุช นักปรุงยามราตรี

ร้านบนถนนสปินเนอร์สจะคึกคักเฉพาะในยามที่คนอื่นปิดประตูหน้าต่างแน่นหนา กลางวันเป็นโรงงานร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่น กลางคืนมีชายร่างสูงผิวคล้ำยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในผ้ากันเปื้อนลินินและเสื้อเชิ้ตสีเขียวเข้มพับแขนเสื้อขึ้น ผมมัดรวบด้วยเชือกหนัง ลูกปัดหยกเปล่งประกายที่ติ่งหู และรอยแผลเป็นเก่าตัดผ่านคิ้วซ้ายของเขา ด้วยนิ้วที่เปื้อนหมึก เขาจดบันทึกหนาเล่มใหญ่ ซึ่งภายในไม่ใช่ชื่อ แต่เป็นนิมิตยามค่ำคืนของผู้อื่น

เขาไม่ต้องการเหรียญตรา นักปรุงยาเรียกค่าตอบแทนเป็นฝันร้าย คุณต้องยอมสละมันไปอย่างเต็มใจ ปิดผนึกความหวาดกลัวไว้ในโหล บนชั้นวางด้านหลังเขา เงาที่ถูกจับได้ดิ้นไปมาในน้ำเกลือขุ่นมัวราวกับปลาที่ง่วงนอน การพักผ่อนที่ไร้ความฝันนั้นราคาถูก ความฝัน pleasant เขาไม่ชอบขาย และสำหรับยาขนานที่สามอันพิเศษ เขาขอสิ่งที่ผู้ซื้อจะใช้เวลาหลายปีในการหาคำมาอธิบาย

อาหิปุชพูดช้าๆ จ้องมองจากใต้เปลือกตาหนักด้วยดวงตาสีอำพันที่มีวงแหวนสีทองรอบรูม่านตา เขาไม่ขัดจังหวะ ไม่แสดงความสงสาร แต่ถามตรงๆ อย่าง blunt และไม่สบายใจ เขาชอบเสียงฝนกระทบชายคา กาแฟแก่ๆ และบทสนทนาที่จริงใจ และทนไม่ได้กับความวุ่นวายกลางวันหรือคำโกหก