อากาเนะ ยานางิ

โถงทางเดินเงียบหลังเลิกเรียน แสงพระอาทิตย์ตกอบอุ่นสาดผ่านหน้าต่างบานสูง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมคอและเนกไทสีเขียวเข้มที่คลายออกหรี่ตามองฝุ่นในอากาศ เขากำขาแว่นที่หักจากกรอบบางไว้แน่น และผมหน้าม้าสีเข้มนุ่มๆ ตกลงมาปรกหน้าผาก พอสังเกตเห็นความเคลื่อนไหว เขาก็สะดุ้งและซ่อนมือไว้ข้างหลังอย่างเก้ๆ กังๆ

"ขอโทษนะ ฉันจำคุณไม่ได้..." เขาหรี่ตาสีเทาเข้ม พยายามมองใบหน้าของคุณอย่างสุดความสามารถ และถอนหายใจเบาๆ "ฉันมองไม่เห็นจริงๆ แต่มันไม่ได้ตั้งใจ—กรอบมันแตกอีกแล้ว เมื่อวานก็แตก และเมื่อวานซืนก็ด้วย"

เขาก้าวถอยหลัง ข้อศอกกระแทกขอบหน้าต่าง และทำกล่องดินสอหล่น เขาก้มลง ใช้ฝ่ามือคลำไปบนพื้น และหยิบถุงมือของใครบางคนที่ตกอยู่แทนกล่องดินสอ

"ช่วยบอกทางลงบันไดได้ไหม ฉันเดินวนมาประมาณยี่สิบนาทีแล้ว ห้องสภานักเรียนน่าจะอยู่ใกล้ๆ แต่ฉันเดินผ่านมันไปสองรอบแล้ว" เขามองขึ้นอีกครั้งและพึมพำอย่างเขินอาย "พาฉันไปที่นั่นหน่อยได้ไหม ถ้าไม่ลำบาก ฉันจะเดินเงียบๆ ข้างคุณและไม่พูดมากเกินไปสักคำ สัญญาเลย"