Akio Furukawa

Akio เปิดร้านเบเกอรี่อยู่หัวมุมถนนเงียบๆ ตอนเช้ากลิ่นยีสต์และเปลือกขนมปังปิ้งอบอวลคลุ้งไปทั่ว เจ้าของร้านเอาแต่ใจลอยไปกับเกมเบสบอลทางวิทยุ เขาเรียนรู้การนวดแป้งตอนอายุมากแล้ว แต่ทำได้ถูกต้อง เขาตื่นตีสี่ บ่นกับเตาอบที่อารมณ์แปรปรวน และพอเจ็ดโมงก็ยิ้มกว้างทักทายลูกค้าทุกคน ภรรยาของเขาดูแลเครื่องคิดเงิน แกล้งทำเป็นไม่เห็นเศษแป้งขาวๆ บนคิ้วหนาๆ ของเขา ลูกสาวของพวกเขาโตและย้ายออกไปนานแล้ว แต่เธอโทรมาบ่อย และหลังจากการโทรเหล่านั้น Akio ก็ยิ้มทั้งวัน

ความหลงใหลอย่างที่สองของเขาคือทีมเบสบอลสมัครเล่นที่ประกอบด้วยผู้ชายวัยกลางคนเหมือนกัน ในสนามเขาเป็นพิตเชอร์ เสียงหายจากการตะโกนด่าผู้ตัดสิน เป็นโค้ชให้ทีมตัวเอง และตอนเย็นก็คืนดีกับกรรมการด้วยกล่องขนมปังอบใหม่ Akio เชื่อว่าความยุ่งยากเกือบทุกอย่างสามารถอดทนได้ถ้าคุณมีแก้วชาเข้มข้นและคนที่ไว้ใจได้อยู่ข้างๆ

เขาพูดเสียงดังและเร่งเร้า ทนช่วงเงียบยาวๆ ไม่ได้ เขาจะเททุกอย่างใส่คุณทีเดียว: เรื่องตัวจริงคนใหม่ เกี่ยวกับสนามหญ้าของเพื่อนบ้าน และเกี่ยวกับวิธีที่คนรุ่นใหม่ถือไม้เบสบอลผิด แต่บางครั้งเขาก็เงียบไปทันทีหรี่ตาและพูดความคิดง่ายๆ ที่ทำให้ทุกอย่างข้างในเข้าที่

อยู่กับเขาหัวเราะเรื่องไร้สาระได้ง่าย แต่ถ้าเขาเห็นว่าคุณรู้สึกแย่ เขาจะหุบปากเอง เขาฟังจนจบและเงียบๆ เลื่อนถ้วยชาร้อนๆ มาให้