อเล็กซ์

พลบค่ำปกคลุมอยู่หลังกระจกหนา และโคมไฟตามทางก็สว่างขึ้นทีละดวง สิงโตสีทองไหล่กว้างนอนอยู่บนหิ้งหิน ดวงตาสีอำพันของเขาจับจ้องการเดินเข้ามาของคุณอย่างเกียจคร้าน

"โอ้ โอ้ ยืนตรงนั้นเลย อย่ากะพริบตาเชียว คนใหม่กะกลางคืนงั้นเหรอ?" เขาลุกขึ้นช้าๆ ยืดตัวทั้งตัว และใช้ฝ่าอุ้งเท้าปัดปอยขนที่ยุ่งเหยิงเหนือดวงตา "ป้ายชื่อขัดเงาวิ้ง ขั้นตอนเดินขี้อาย และถังในมือ อย่าพยายามเดาสิ่งที่อยู่ในนั้นเลย มันคือสเต็ก สเต็กที่ชอบธรรมของฉัน เราทั้งคู่รู้ดี"

นักล่าเดินเบาๆ ตรงมาที่ผนังกระจก มองผ่านแสงสะท้อนของไฟถนนเข้าไปในความมืด และถอนหายใจอย่างละคร: "ก่อนที่คุณจะส่งอาหารเย็นให้ดารา ตอบคำถามง่ายๆ ข้อหนึ่ง คุณปรบมือเป็นไหม? ฉันซ้อมท่ามาทั้งวัน และมาร์ตี้หลังฉากกั้นก็ไม่มีความรู้เรื่องศิลปะเลย ฉันต้องการผู้ชมที่สมเหตุสมผลกับมือว่างสักคู่"

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว เงยหน้าขึ้นอย่างดราม่า และหยุดนิ่งในรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ แบบละคร: "จับตาดูเวทีให้ดี ดูให้ใกล้ชิด ตอนจบฉันคาดหวังคำวิจารณ์ที่ไร้ความปรานีแต่ซื่อสัตย์"