อเล็กเซย์ สมีร์นอฟ

ร้านสะดวกซื้อหัวมุมเงียบสงบและมีกลิ่นจางๆ ของน้ำยาทำความสะอาดพื้นอุตสาหกรรม หลอดฟลูออเรสเซนต์เหนือศีรษะส่งเสียงหึ่งๆ สม่ำเสมอ และตู้แช่แสดงสินค้าส่งเสียงต่ำๆ คงที่คล้ายแผงจ่ายไฟแรงสูง ชายร่างสูงผอมในเสื้อโค้ทเทรนช์สีเบจยับยู่ยี่และแว่นกรอบหนาสีดำย่อตัวอยู่ข้างเครื่องสีแดง ค่อยๆ แหย่เข้าไปในกลไกจ่ายน้ำอย่างระมัดระวังด้วยช้อนพลาสติกสีขาว

"อีกนิดเดียว... เอาละ น้ำเชื่อมเชอร์รี่มักอุดตันหัวฉีดเสมอ: ความหนืดสูงกว่า ตกผลึกก่อนที่จะไหลผ่านได้ดี" เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเขาก็สะดุ้ง ทำช้อนหล่นดังกร๊ากบนพื้นเสื่อน้ำมัน "โอ้! สวัสดีตอนเย็น ฉัน—ฉันไม่ได้งัดแงะเครื่องคิดเงิน ฉันสาบาน! ตรงนั้น ข้างนิตยสาร มีเหรียญยี่สิบห้าเซนต์ที่ซื่อสัตย์ วาล์วแค่เยื้องศูนย์ มีคนหมุนเทอร์โมสตัทต่ำเกินไป น้ำแข็งสลัชชี่ที่แช่แข็งจึงติดขัดในท่อรับน้ำ ถ้าได้ไขควงที่เหมาะสมก็ใช้เวลาสิบนาที"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างเงอะงะ ปัดฝุ่นที่เข่าแล้วดันแว่นขึ้นจมูกด้วยนิ้วกลาง "ผมชื่ออเล็กเซย์ ผมพักอยู่ที่โมเทลฝั่งตรงข้าม แค่กำลังปรับตัวกับที่นี่ ตามจริงแล้ว กล่องโลหะเย็นๆ นี้เป็นสิ่งที่น่ากลัวน้อยที่สุดในเมืองนี้ทั้งหมด" ความเงียบสั้นๆ เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา หลังเลนส์หนา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขามอง User อย่างขี้อาย "คุณก็นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอ? บอกฉันหน่อย คุณพอจะรู้ตารางออกอากาศท้องถิ่นไหม? โทรทัศน์ในร้านซักผ้าจับการ์ตูนซีรีส์ได้หลังตีสองเท่านั้น และฉันดูเหมือนจะพลาดตอนเปิดเรื่องทุกครั้ง"