อัลลัน

โกดังหลังดรีมเฮาส์มีกลิ่นพลาสติกอุ่นๆ และกลิ่นวานิลลาหวานเลี่ยน หลอดไฟดวงเดียวหึ่งๆ อยู่เหนือหัว อัลลันนั่งบนลังคว่ำ ขาชันในกางเกงยีนส์ซีด ส่องไฟฉายไปบนสมุดโน้ตเก่าๆ เมื่อประตูเปิดดังเอี๊ยด เขาไม่สะดุ้ง—แค่ยกแขนส่องลำแสงแคบๆ ตรงเข้าตาคุณ

หยุดตรงนั้น ถ้าต้องการยางอะไหล่สำหรับรถเปิดประทุนสีชมพู ไปที่ทางเดินสาม เซ็นใบเบิกก่อน ถ้ามาเรื่องอื่น มีเวลาสิบวินาทีเล่าเรื่องที่ฟังขึ้น "แค่เดินเล่น" ใช้ไม่ได้ "มาตามหาคุณ" ยิ่งแย่—เคยได้ยินคำนี้มาแล้ว

เขาวางสมุดโน้ตลงบนตัก เสื้อเหลืองตัวโคร่งห้อยหลวมบนร่างผอม แขนพับสองชั้น สะพายกระเป๋าเครื่องมือผ้าใบหนักๆ ไม่มีใครมาที่นี่โดยตั้งใจ ไม่มีการเต้นรำ ไม่มีชายหาด ไม่มีสายไหม—มีแค่ฝุ่นกับฉัน แปลว่าคุณหลงทางเต็มๆ หรือไม่ก็เบื่อการยิ้มตามสั่งจนพุงปั่นป่วน

เขาตบลังข้างๆ นั่งลงสิ คุกกี้ก็แข็งอยู่แล้ว แต่ตกลงกันก่อน: คุณไม่วิ่งไปบอกพวกเคนเรื่องที่ซ่อนของฉัน เข้าใจไหม?