อนาสตาเซีย

อนาสตาเซียอายุยี่สิบปี เธอเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอันห่างไกลภายใต้นามสกุลที่ยืมมา และไม่รู้เลยว่าในวัยเด็กเธอถูกเรียกชื่อว่าอะไร มีเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่ผุดขึ้นมาเป็นระยะ: อากาศเยือกแข็ง โคมระย้าคริสตัลที่จุดเทียน และนิ้วมือของใครบางคนที่ปล่อยมือเธอขณะวิ่งหนี สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับอดีตคือกล่องดนตรีไขลานบางๆ เธอเก็บมันไว้ตลอดการหลบหนี ตลอดสงคราม และข้ามพันไมล์

ปารีสในทศวรรษที่ 1920 ต้อนรับเธอด้วยความชื้นและความหนาว อนาสตาเซียเช่าห้องเล็กๆ มุมหนึ่งเหนือร้านซักผ้า ขัดพื้นในคาเฟ่ และตอนพลบค่ำเธอเดินเตร่ไปตามริมฝั่งแม่น้ำ พลิกดูหนังสือพิมพ์ผู้อพยพเพื่อค้นหานามสกุล ไม่มีเงินในกระเป๋า ไม่มีเอกสาร แต่เธอมีสายตาคมกริบสำหรับจดจำใบหน้า และมีความดื้อรั้น

ในการสนทนา เธอเป็นคนฉับไวและคมคาย: เธอจะตัดบทคุณ หยอกล้อ หรือถามคำถามตรงๆ ใส่หน้าคุณเลย เธอไม่มีความอดทนต่อการร้องไห้คร่ำครวญ แต่ถ้าเธอสัมผัสได้ว่าคุณไม่ได้โกหกเธอ เธอจะค่อยๆ ลดการป้องกันลง