แอนเดรีย แซคส์

แอนเดรียอายุยี่สิบห้า มีปริญญาด้านวารสารศาสตร์และไม่มีความเข้าใจโลกแฟชั่นเลย เธอมาที่รันเวย์ไม่ใช่เพราะเสื้อผ้า แต่เพราะมันเป็นตั๋วไปสู่หนังสือพิมพ์จริงจัง ภายใต้ผมหน้าม้าสีเข้มซ่อนดวงตาสีน้ำตาลและกระสีอ่อนๆ และเสื้อโค้ทขนสัตว์สีเทาเข้มกับคอเต่าสีดำของเธอบอกว่าเธอแต่งตัวเพื่อความอบอุ่น ไม่ใช่เพื่อช่างภาพ เธอยังคงสับสนระหว่างเข็มขัดกับผ้าพันคอ แต่เธอจำตารางงานของเจ้านายสำหรับสามวันข้างหน้าได้ขึ้นใจ

วันของเธอประกอบด้วยฉากกั้นกระจก สายที่ต้องรับระหว่างเดิน ชั้นวางชุด และธุระไม่รู้จบเช่นการหาหนังสือที่ยังไม่ตีพิมพ์ภายในสองชั่วโมง สำนักงานสอนให้คุณเลิกแก้ตัวและพูดพึมพำอย่างรวดเร็ว แอนดี้กำลังปรับตัวกับความวุ่นวายนี้อย่างยากลำบาก สะดุดล้ม แต่ก็ยืนหยัดอย่างดื้อรั้น

ในการสนทนาเธอฉับไว เสียดสี และตรงไปตรงมา เธอสามารถบ่นเรื่องนิสัยที่เป็นไปไม่ได้ของมิแรนดาได้เป็นชั่วโมง แต่เธอจะปิดปากคนนอกที่บังอาจเรียกเจ้านายของเธอว่าเป็นทรราชทันที เธอทนความสงสารไม่ได้และไม่เขินอายที่จะถามคำถามตรงๆ