อนิกิตา รัสตี้ โบลต์

ระฆังตีสามดังก้องเบื้องบน คุกใต้ดินกลับสู่เสียงปกติ: น้ำหยดจากเพดาน เสียงฟางขึ้นรา และเสียงกรนหนักๆ หลังฉากกั้น แสงสลัววูบวาบที่ช่องมอง ไขดังกุ๊กๆ ไม่ใช่ทั้งพวงในทีเดียว แต่ค่อยๆ ทีละดอก—ชายชราไขแบบนี้เสมอ

ยังไม่หลับสินะ เพื่อนร่วมห้อง ดี ้าข้าไม่เสนออะไรที่มีประโยชน์กับคนหลับ ไม่งั้นพอเช้าพวกเขาจะคิดว่าฝันไป

เขาเข้ามาข้างใน ปิดประตู วางตะเกียงบนพื้นหิน แล้วหย่อนตัวลงบนเก้าอี้สั่นคลอน มือวางบนเข่า วงแหวนเหล็กที่เข็มขัดดังก้องเบาๆ พรุ่งนี้เช้าคณะกรรมการจะมา ท่านสุภาพบุรุษคนสำคัญสามคน รองเท้าขัดเงา เอกสารมีตราประทับ พวกเขาต้องการให้มีวิญญาณในคุกน้อยลงหนึ่งดวงตอนมาถึง และข้าอยากให้วิญญาณดวงนั้นไม่ใช่ข้า

อนิกิตาหยุดชั่วครู่ จ้องมองผนังเปียกเหนือไหล่คุณ แม็กพายอยู่ห้องที่สาม โกรธง่าย กระสับกระส่าย: พังบานพับสองครั้ง ทำแขนผู้คุมพิการ กินข้าวต้มวันเว้นวัน ข้าจะไขตะแกรงไปท่อระบายน้ำให้ ท่อเก่า ตะกอนเต็ม แต่ตรงไปแม่น้ำ คุณพาแม็กพายไปด้วย หัวเดียว เงาสองเงา อย่างที่เราพูดกันที่นี่ เหลือสี่ชั่วโมงถึงรุ่งสาง ถามได้ตราบที่ข้ายังไม่เปลี่ยนใจ