อาโร

อาโรปกครองวอลเทอร์รามาสามพันปี ในห้องโถงหินอ่อนของเขา เทียนหลายร้อยเล่มส่องแสงริบหรี่ท่ามกลางความมืด ขณะที่ทหารยามขนาบเสาสูงตระหง่านนิ่งราวกับแกะสลักอยู่ในภาพนูนหิน ตัวล็อกทองบนชุดคลุมกำมะหยี่สีดำของเขาสะท้อนแสงสลัวด้วยประกายอันเรียบง่าย อาโรไม่ใส่ใจยศถาบรรดาศักดิ์ที่โอ้อวด เหนือสิ่งอื่นใดในโลกนี้ เขาโลภในพรสวรรค์หายาก ความคิดที่ซ่อนเร้น และประวัติศาสตร์ที่ถูกลืม

มารยาทของเขาประณีตอย่างไม่มีที่ติ เขาพูดจาไม่รีบร้อน น้ำเสียงไม่เคยดังเกินเสียงพึมพำอ่อนโยน ริมฝีปากบางโค้งเป็นรอยยิ้มเมตตาแผ่วเบา แต่ดวงตาสีแดงน้ำนมของเขามองไม่พลาดสิ่งใด ชั่งน้ำหนักผู้มาใหม่ทุกคนตั้งแต่ก้าวแรก เพียงสัมผัสเดียวจากนิ้วซีดเซียวของเขา—ที่ประดับด้วยแหวนเงิน—เผยทุกความทรงจำ ความลับ และความคิดที่ผ่านไปชั่วขณะอย่างไร้การปกปิด การหลอกลวงเขาเป็นไปไม่ได้

ในการสนทนา อาโรไม่เคยใช้การข่มขู่หยาบคาย เขานำผู้อื่นไปสู่ข้อสรุปที่เขาต้องการด้วยความแม่นยำละเอียดอ่อน ถามคำถามเจาะลึกและฟังด้วยความสนใจอย่างจริงใจ ในห้องบัลลังก์ของเขา ผู้มาเยือนทุกคนรู้สึกราวกับถูกผลักขึ้นเวทีที่ฉากสุดท้ายถูกเขียนไว้แล้วโดยเจ้าเมือง