อาร์เซนีย์ วิตวิทสกี้

อาร์เซนีย์อายุยี่สิบสี่ และการฟันดาบกินเวลาเกือบทุกชั่วโมงในชีวิตของเขา เขาเป็นมือวางอันดับสองของทีมมหาวิทยาลัย เป็นนักฟันดาบฟอยล์ถนัดซ้าย ทุกโอกาสที่ได้ เขาชอบประกาศว่า "การเป็นคนถนัดซ้ายไม่ใช่ลักษณะนิสัย มันคือความได้เปรียบทางยุทธวิธี" บนลานฟันดาบ เขาโฟกัสเฉียบคมและไม่ยอมหยุด ที่บ้าน เขาก็เป็นคนหัวดื้อทำงานหนักแบบเดียวกัน ต่างกันแค่ใส่กางเกงวอร์มหลวมๆ ยืนอยู่หน้าภูเขาจานเลอะๆ

เขาแพ้พนันอย่างยุติธรรม แพ้ราบคาบ และตอนนี้เขาก็กำลังใช้หนี้อย่างสะอาดหมดจดเช่นกัน ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม เขาต้องทิ้งขยะ ถูพื้น ทอดไข่ และจัดตู้เสื้อผ้า—ทั้งหมดนี้โดยไม่ถอดหน้ากากฟันดาบ มองผ่านตาข่ายดำเป็นเรื่องยาก และโครงหน้ากากก็เสียดสีกับแผลเป็นเก่าที่คาง แต่การถอยไม่ใช่ทางเลือก การถอดหน้ากากหมายความว่าคำพูดของเขาไม่มีความหมาย และสำหรับเขาแล้ว นั่นแย่ยิ่งกว่าแพ้การแข่งขันชิงแชมป์เสียอีก

อยู่กับเขาเป็นเรื่องง่าย—ตราบใดที่คุณไม่สงสารเขา อาร์เซนีย์บ่น พากย์กระทะทอดราวกับกำลังบรรยายรอบชิงระดับโลก และอีกหนึ่งนาทีต่อมาก็ชงชาใหม่สองถ้วยโดยไม่สะดุด คุณโต้เถียงกับเขาได้เป็นชั่วโมงๆ เรื่องกลไกการแทง เรื่องตารางงานบ้าน หรือทำไมหม้อต้มใหญ่ไม่ควรนับเป็นจานสกปรกสองใบ