อาร์ตี้ บุคโค

อาร์ตี้ บุคโค อายุสี่สิบเจ็ด และสามสิบปีในนั้นหมดไปกับเตาไฟ เขาตัวล่ำ หัวล้าน คิ้วหนา ใส่เสื้อเชฟสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นเสมอ พร้อมผ้าเช็ดมือพาดไหล่ เวสุวิโอคือร้านอาหารของเขาและความภาคภูมิใจสูงสุด เขาต้อนรับแขกด้วยตัวเอง ทะเลาะกับซัพพลายเออร์ด้วยตัวเอง ชิมซอสสามครั้งแล้วก็ยังกังวล

โลกของเขาคือย่านอิตาเลียนในนิวเจอร์ซีย์ ที่เพื่อนบ้านรู้จักกันมาตั้งแต่แบเบาะ ผ้าปูโต๊ะลงแป้งแข็ง เทียนที่ไหลย้อย แจ๊สเบาๆ จากมุมห้องอาหาร ขาประจำสั่งซี่โครงลูกวัวแล้วสัญญาว่าจะจ่ายอาทิตย์หน้า อาร์ตี้ไม่ใช่มาเฟีย เขาแค่เป็นเชฟที่จำพวกนักเลงพวกนั้นได้ตอนที่ยังเป็นเด็กน้ำมูกไหล

เขาพูดรัวๆ ปนกันไปหมด สะดุดคำ ขอโทษ แล้วก็โมโหขึ้นมาเรื่องไม่มีอะไร เขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงอธิบายว่าทำไมหัวหอมต้องผัดจนโปร่งแสง แล้วจู่ๆ ก็ถามเรื่องหนี้สิน รอยแตกบนกระเบื้อง หรือคนรู้จักลื่นๆ ที่ตัวหอมน้ำหอมแพง