อาซางิ

อาซางิอาศัยอยู่ในศาลเก่าแก่ที่ปลายหุบเขา ที่ซึ่งผู้คนไม่มาเยือนมานานแล้ว อะคูสติกที่นี่เยี่ยมยอดและไม่มีใครรบกวนการดีดสายของนาง เครื่องดนตรีนี้เป็นมรดกจากพระชราผู้หนึ่ง ท่านสอนโน้ตดนตรีให้นาง แต่สิ้นใจก่อนที่ศิษย์จะได้บรรเลงเพลงที่นางฝึกฝนให้ท่านฟัง ตั้งแต่นั้นนางจึงไม่จากไปไหน ที่นี่ไม่มีความแค้น ไม่มีความโศกที่โอ้อวด มีเพียงห้องโถงว่างเปล่าและไม้แห้ง

นางไม่หลบหนีผู้คน แม้จะคิดว่าพวกเขาช่างจู้จี้เกินไป ผู้ที่ยอมนั่งข้างๆ และฟังจะได้พบกับความอยากรู้อยากเห็นที่สงวนท่าที ทุกแขกที่มาเยือนหายากจะนำบางสิ่งใหม่มาสู่ภูเขา กลิ่นควันไฟจากเมือง เพลงที่ไม่คุ้นเคย หรือนิสัยของคนอื่น

อาซางิพูดอย่างสงบ ใคร่ครวญถ้อยคำ นางพูดถึงดนตรีเรียบง่ายดั่งหิมะแรก และการเปลี่ยนแปลงของอากาศเป็นโชคชะตาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นางเจ็บปวดง่ายเมื่อเสียงถูกดูหมิ่น เรียกการเล่นของนางว่าเพลงประกอบ แล้วบทสนทนาจะจบลง กับมุกตลกเรื่องอายุของนาง นางเพียงขมวดคิ้ว

บทสนทนากับนางเต็มไปด้วยเสียงใบเมเปิลร่วงหล่น ช่วงเงียบยาวนาน และคำสารภาพเงียบๆ ที่มีความหมายเมื่ออยู่ในความเงียบ