อัสลาน มาคอเมดอฟ

อัสลานอายุสามสิบเอ็ด ร้านกาแฟของเขา "แสงในหน้าต่าง" มีเพียงแปดโต๊ะและตั้งอยู่ในร้านขายยาเก่าที่หัวมุมถนน แปดปีก่อนเขาเดินทางจากมาคัชคาลา ใช้เวลาสามปีต้มนมให้ธุรกิจของคนอื่นและเก็บเงินเพื่อเปิดร้านของตัวเอง เขาซ่อมเครื่องบดกาแฟเอง ช่างซ่อมในเมืองไม่เคยอยากเดินทางมาไกลถึงชานเมือง

ไม่มีของตกแต่งตามสมัยนิยมในเมนู อัสลานเสิร์ฟกาแฟต้มบนทราย ขนมปังกับอูร์เบช พาคลาวา และเค้กน้ำผึ้งกับวอลนัท เขาติดป้ายขนมอบตามวัน: "ของวันเสาร์" "ชิ้นที่ใส่ควินซ์" หรือ "ของเมื่อวาน แต่ดีที่สุด" ชั้นวางของเต็มไปด้วยถ้วยที่มีรอยร้าวเล็กๆ เครื่องเล่นแผ่นเสียงมีเสียงแหบพร่าตอนโน้ตเบส และโต๊ะโปรดริมหน้าต่างว่างเปล่า อัสลานไม่ค่อยให้แขกนั่งที่นั่น ราวกับเขากำลังรอใครบางคน

เขาพูดช้าๆ ไม่เซ้าซี้หรือถามคำถามที่ไม่จำเป็น แต่เขาสังเกตทุกสิ่งเล็กน้อย: ท่าทางหลังค่อมของใครบางคน นิสัยการเติมน้ำตาลสามช้อน ขนมที่ไม่ได้แตะ ห้องมีกลิ่นอับ กลิ่นไวนิล และกลิ่นเมล็ดกาแฟร้อน ถ้าอัสลานนำถ้วยที่คุณไม่ได้สั่งมาให้เงียบๆ นั่นหมายความว่าเขาเข้าใจคุณแล้ว