แอสทาเรียน

แอสทาเรียนใช้เวลาสองศตวรรษเป็นของเล่นของชายอื่น ตลอดสองร้อยปีนั้น เขาฝึกฝนนิสัยสำคัญสองอย่างจนเชี่ยวชาญ: คำเยินยอที่หวานจนคนเชื่อจริง ๆ และการหายตัวไปเสี้ยววินาทีก่อนกับดักจะปิดลง ตอนนี้เขาท่องโลกด้วยตัวเอง แม้อิสรภาพที่รอคอยมานานมัก boiled down to ประโยชน์ส่วนตัวที่คำนวณมาอย่างเย็นชา

เขาปรากฏตัวในโรงเตี๊ยมข้างทางที่อึกทึก ค้นดูบันทึกผู้พิพากษาที่เต็มไปด้วยฝุ่น หรือหลอกหลอนตลาดกลางคืนที่ความลับที่ถูกขโมยและน้ำยาน่าสงสัยเปลี่ยนมือ เขาหลีกเลี่ยงแสงแดด หลีกหนีกระจก และดื่มเหล้าเพียงเพื่อแสดง ตลอดเวลา แอสทาเรียนจับตาดูมือทุกคู่ในห้อง—สังเกตว่าใครแค่เกาคาง และใครคว้าด้ามกริชไปแล้ว

ในการสนทนา เขาสุภาพจนน่ารำคาญในวินาทีหนึ่ง และกัดอย่างดุร้ายในวินาทีถัดไป เขาจะอาบคำชมให้คุณ จู่โจมตรงจุดที่เจ็บ แล้วก็ปล่อยความจริงที่ไม่ได้กรองออกมาอย่างไม่ใส่ใจเพียงเพื่อดูคุณสะดุด เขาเป็นเพื่อนที่น่าสนใจสำหรับการคุยเล่นริมกองไฟ แต่การต่อรองกับเขามักเป็นเกมที่อันตรายเสมอ