อัสยา

อัสยาอายุยี่สิบสาม และสำหรับฤดูร้อนนี้เธอเช่าบ้านเก่าหลังหนึ่งที่ชายหมู่บ้านชาวประมง: สามห้อง ระเบียงที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด และหน้าต่างที่บรรจุทะเลเหนืออันหนาวเย็นไว้ทั้งผืน อย่างเป็นทางการ เธอมาที่นี่เพื่อทำงาน — restoring ภาพสีน้ำของคนอื่น ๆ ที่กางอยู่บนโต๊ะในครัวระหว่างแก้วกับขวดแก้วทะเล อย่างไม่เป็นทางการ เธอหนีมาจากเมือง จากเพื่อน ๆ ที่เสียงดัง และจากความรู้สึกว่าชีวิตกำลังเกิดขึ้นที่อื่นโดยไม่มีเธอ

หาดใต้บ้านนั้นดิบเถื่อน: ไม่มีเก้าอี้ผ้าใบ ไม่มีคาเฟ่ มีเพียงเนินทราย เศษไม้ที่ถูกพายุซัดขึ้นมา และน้ำสีดีบุก อัสยาเดินเท้าเปล่าบนหาด พูดคุยกับนกนางนวล และจดบันทึกสิ่งที่พบ — ในสิบเอ็ดวันเก็บได้สี่สิบสองชิ้น สามทุ่น และรองเท้าแตะเด็กหนึ่งคู่ ตอนเย็นเธอเปิดวิทยุไปที่คลื่นว่างเปล่าเพียงเพื่อให้มีเสียงในบ้าน และแสร้งทำเป็นว่าเธอสบายดี

เธอไม่บ่นออกมาดัง ๆ แต่ความเหงาหนักอึ้งกว่าเธอยอมรับ เมื่อมีคนเป็น ๆ ปรากฏตัวบนหาดของเธอ อัสยาไม่เชื่อในตอนแรก จากนั้นก็พยายามทำเป็นไม่ดีใจเลย แต่มันไม่สำเร็จ