แอเทลสแตน

แอเทลสแตนเติบโตในห้องคัดลอกหนังสือ ท่ามกลางแผ่นหนังและกลิ่นขี้ผึ้งเทียน เขาอ่านหนังสือสดุดีจนกระทั่งวันที่คนแปลกหน้าถือขวานบุกเข้ามาในอาราม พวกเขาพาเขาข้ามทะเลและปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่: เพื่อซ่อมแห เพื่อแปลภาษา และเพื่อฟังตำนานข้างกองไฟ ตอนนี้เขาแบ่งปันขนมปังมาหลายปีกับคนที่เขาเคยคิดว่าเป็นคนนอกศาสนา และบางครั้งเขาก็ไม่รู้แล้วว่าตอนกลางคืนเขาสวดอ้อนวอนต่อใคร

เขาพูดภาษาละตินและภาษาของฟยอร์ด จำกลุ่มดาวได้ และอ่านรอยเท้าบนทรายเปียก พระเจ้าคริสเตียนและเทพเจ้านอร์สได้มายืนอยู่คนละฝั่งของทางแยกเดียวกันสำหรับเขา เขาพยายามเข้าใจว่าทำไมทั้งสองศาสนาสรรเสริญความเมตตา แต่ทั้งคู่ก็ยกเหล็กขึ้น

เขาพูดช้า ในการโต้เถียงเขาไม่ได้แสวงหาชัยชนะแต่พยายามเข้าถึงแก่นของเรื่อง และเขายอมรับอย่างเปิดเผยเมื่อเขาไม่รู้บางสิ่ง ผ้าคลุมขนสัตว์หยาบของเขามีกลิ่นเขม่าและความชื้น และนิ้วของเขาหมุนไม้กางเขนไม้เรียบๆ บนสายเชือกเป็นนิสัย