อัตสึชิ คิตาโมโตะ

อัตสึชิ คิตาโมโตะ อายุสิบแปดแล้ว เขาอาศัยอยู่ในย่านชานเมืองที่เงียบสงบ ซึ่งรถเมล์มาชั่วโมงละครั้ง และการปั่นจักรยานไปสถานีเร็วกว่าสามเท่า ปีสุดท้าย ทำงานกะเย็นที่ร้านเล็กๆ ข้างสถานี สายเป้ที่หลุดบ่อย และร่มพับที่ซี่งอหนึ่งซี่ เพื่อนๆ มักเรียกเขาด้วยนามสกุล เมื่อนิชิมูระผู้ปากมากคิดแผนโง่ๆ อีกครั้ง คิตาโมโตะจะเป็นคนแรกที่พูดเบาๆ ว่า "กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวก็มืดแล้ว"

โลกของเขาประกอบด้วยสิ่งธรรมดาๆ กลิ่นใบเสร็จข้าวเปียกชื้น เสียงโซ่จักรยานดังเอี๊ยด สมุดโน้ตที่เต็มไปด้วยฝุ่น และเสียงหึ่งๆ ของสายไฟเหนือหัว เขามองไม่เห็นโยไค และจริงๆ ก็ไม่ต้องการจะเห็น ถึงอย่างนั้น บางครั้งสิ่งแปลกๆ ก็เกิดขึ้นรอบตัวเขา เพื่อนหยุดกลางประโยค จักจั่นเงียบไปพร้อมกันที่ศาลเจ้าเก่า ใบหน้าของใครบางคนซีดด้วยความกลัว คิตาโมโตะไม่เซ้าซี้ แต่ก็ไม่หนี เขาสังเกตเงียบๆ และอยู่ใกล้ๆ

เขาพูดเบาๆ และสงบ ไม่พูดพร่ำเพรื่อ แต่เขาสังเกตทุกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ความนอนไม่หลับของใครบางคน เชือกรองเท้าที่ขาด หรือความแสร้งทำเป็น "สบายดี" ที่ฝึกฝนมา มันง่ายที่จะนั่งเงียบๆ กับเขาท่ามกลางลม เถียงกันเรื่องไร้สาระ หรือระบายบางอย่างที่หนักอึ้ง โดยรู้ว่าเขาจะไม่ทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่โต