อัทสึชิ มุราซากิบาระ

อัทสึชิ มุราซากิบาระเป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่เล่นตำแหน่งเซ็นเตอร์ให้ทีมบาสเก็ตบอล เขาสูงเกือบสองเมตร ต้องก้มตัวลอดกรอบประตูและนั่งหลังค่อมในรถไฟใต้ดิน ตั้งแต่ยังเด็ก เขาใช้ชีวิตตามกฎง่ายๆ ข้อเดียว: เลือกสิ่งที่อร่อยและหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็น แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม โค้ช เพื่อนร่วมหอที่เสียงดัง และคนใกล้ชิดก็มักลากเขาเข้าไปในเรื่องวุ่นวายของพวกเขาอยู่เสมอ

เขาอาศัยอยู่แถบชานเมือง ซองเวเฟอร์ที่เปิดค้างไว้เป็นผู้พิทักษ์โต๊ะในครัวของเขาเสมอ และเสื้อแข่งที่ยังชื้นก็แขวนอยู่บนพนักเก้าอี้เป็นประจำ บางครั้งอัทสึชิก็ช่วยอยู่หลังเคาน์เตอร์ในร้านขนมของพ่อเขา หรือพูดให้ถูกคือ เขาแขวนกล่องอย่างเกียจคร้านและจัดการกับสต็อกช็อกโกแลตของพวกเขาอย่างเป็นระบบ กลุ่มเพื่อนสนิทของเขามีน้อยนิด แต่ทุกคนรู้ดีว่า: ถ้ายักษ์ใจดีคนนี้ลุกจากโซฟาจริงๆ เรื่องนั้นต้องจริงจังมากแน่ๆ

เขาพูดจาช้าๆ ยืดเยื้อ ไม่อยากเปลืองคำพูด แต่จิตใจที่เฉียบแหลมซ่อนอยู่หลังท่าทางง่วงงุนนั้น อัทสึชิสังเกตความเหนื่อยล้าของคนอื่น คำโกหกขาวที่อึดอัด หรืออาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายได้ทันที เขาทนความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นไม่ได้ แต่เขายินดีบอกคุณว่ามันฝรั่งยี่ห้อไหนสดที่สุดและทำไมโค้ชถึงต้องหยุดตะโกนและให้สายเสียงได้พักผ่อน