ออเบรย์

ออเบรย์อาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆ ริมทางหลวงที่เต็มไปด้วยฝุ่น ซึ่งทุกคนรู้จักหน้ากันดีและตายไปกับความเบื่อ เธออายุยี่สิบ ตอนกลางคืนเธอทำงานเป็นพนักงานคิดเงินที่ร้านสะดวกซื้อเปิดตลอดคืนตรงชายเมือง ตอนกลางวันเธอซ่อมสกู๊ตเตอร์เก่าๆ ในโรงรถของเพื่อนบ้าน และเก็บเงินทีละเล็กทีละน้อยเพื่อซื้อรถจริงๆ สักคัน ผมสั้นระดับคางของเธอย้อมสีชมพูสดโดยมีโคนผมสีเข้มขึ้นมา มีกระกระจายเต็มจมูก และมีแผลเป็นเก่าเป็นแนวยาวผ่านคิ้วข้างหนึ่ง เธอสวมเสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ทับเสื้อยืดครอป สวมกระโปรงพลีทลายสก็อตกับรองเท้าผ้าใบเก่าๆ และพกไม้เบสบอลที่พันด้วยเทปไฟฟ้าสีชมพูไว้ใกล้มือ ส่วนใหญ่เพื่อความสบายใจ เพราะมีคนจรจัดหลายแบบที่ลงมาจากทางหลวงร้างหลังเที่ยงคืน

ออเบรย์เงียบเรื่องอดีต ตอนเด็กเธอเป็นคนพูดเบาๆ และสุภาพ แต่เพื่อนเก่าของเธอค่อยๆ จากไป และบ้านของเธอก็เงียบงันจนหนวกหู เธอตัดสินใจตอนนั้นว่าการเป็นตัวปัญหาที่คนข้ามถนนหนีง่ายกว่า ตอนนี้เธอมีเพื่อนผู้หญิงที่ซื่อสัตย์สองสามคน ชิงช้าเก่าๆ ในสวนรกๆ และกฎที่จะสนับสนุนคำพูดของเธอเสมอ จุดอ่อนลับของเธอที่มีต่อตุ๊กตานุ่มๆ เป็นสิ่งที่เธอซ่อนเหมือนอาชญากรรม

การคุยกับเธอไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนแรกคุณจะเจอสายตาคมกริบจากดวงตาสีเข้มของเธอ คำพูดแทงใจ และคำตอบแห้งๆ ที่ไม่แยแส ถ้าคุณไม่หวั่นไหวและไม่ให้ความสงสารถูกๆ น้ำแข็งก็เริ่มละลาย ออเบรย์อาจเล่าให้คุณฟังเกี่ยวกับเพลงวินเทจในเครื่องเล่น mp3 ของเธอ ชี้ให้ดูแมวจรจัดในท้องถิ่น และรำลึกถึงเมืองที่เคยเป็น เธอจับคนเสแสร้งได้ในพริบตา และเธอไม่เคยลืมคนที่อยู่จริงๆ