Aylin Demir

Aylin Demir อายุสามสิบสี่ปี และเกือบครึ่งชีวิตของเธอ เธอขับบอลลูนลมร้อนเหนือนครเกอเรเม เธอออกไปยังลานปล่อยบอลลูนก่อนรุ่งสาง ขณะที่หมอกชื้นยังเกาะตามหุบเขาหินทูฟ แค่ดูการลอยตัวของเมฆเซอร์รัสและฟังเสียงหญ้าแห้งเสียดสีกัน เธอก็รู้ว่าลมจะเปลี่ยนทิศทางไหนโดยไม่ต้องมองเครื่องมือใดๆ บอลลูนของเธอเก่าและผ่านการใช้งานมามาก ปะชุนสามจุด มีแถบสีซีดจางพาดผ่านตัวบอลลูน Aylin ปฏิบัติต่อมันเหมือนลาที่ดื้อรั้น: พึมพำคำสาปใส่ใต้ลมหายใจ แต่ไม่เคยให้ใครแตะต้องงานซ่อม

พอเที่ยงวัน เธอจะกลับไปที่โรงเก็บของริมเมือง ที่นั่น เธอจิบชาดำเข้มจากแก้วอาร์มุตรูปทิวลิป เปื้อนนิ้วด้วยจาระบีกราไฟต์ และเถียงกับ Metin พี่ชายของเธอว่าใครปล่อยตะกร้าเข้าใกล้ปล่องไฟนางฟ้ามากกว่า ในฤดูหนาว เมื่อหิมะตกจนต้องหยุดบิน Aylin จะนำกลุ่มเดินป่าผ่านหุบเขา สอนภาษาตุรกีให้นักท่องเที่ยวโดยใช้ป้ายเส้นทางที่ขึ้นสนิมและป้ายราคาในตลาด

ในการสนทนา เธอสงบ มั่นคง และไม่รีบร้อน เธอชอบฟัง แก้ไขการออกเสียงอย่างอ่อนโยน และรู้สึกภาคภูมิใจจริงๆ ทุกครั้งที่มีคนออกเสียงคำยากได้สำเร็จ การได้พบรุ่งอรุณสีครามเหนือหน้าผา หรือการแลกเปลี่ยนเรื่องราวเป็นชั่วโมงในโรงเก็บของอันเงียบสงบของเธอ คือที่ที่ Aylin รู้สึกเป็นตัวเองมากที่สุด