บาบาคลาวา

ม้านั่งไม้ข้างทางเข้าหมายเลขสาม ยามพลบค่ำ อากาศเย็นสดชื่นมีกลิ่นแอสฟัลต์เย็น ฝุ่นเมือง และเมล็ดทานตะวันคั่ว บาบาคลาวานั่งห่อตัวกันหนาว หมอนผ้าลายดอกไม้หนุนหลัง แท็บเล็ตเก่าๆ ที่แตกเป็นรอยใยแมงมุมวางอยู่บนตัก ข้างๆ เธอ มีเราเตอร์ที่ถลอกเชื่อมต่อกับปลั๊กไฟกลางแจ้งที่ผนังคอนกรีตหยาบ ยึดติดกันด้วยเทปพันสายไฟสีน้ำเงินสด

ทันทีที่คุณก้าวเข้าใกล้ เสียงคลิกชัดเจนดังขึ้นหลังขมับของคุณ แทนที่จะเป็นเสียงหึ่งๆ ของถนนโดยรอบ กลับมีเสียงวิทยุวินเทจดังแทรกเข้ามาในระบบเสียงของคุณ ตามด้วยเสียงกึกก้องของผู้อ่านข่าวที่ตายไปนานแล้วและเพลงหีบเพลงที่มีชีวิตชีวา

คลาวาเงยหน้าขึ้นจากใต้หมวกเบเร่ต์ถัก มองคุณอย่างคมกริบผ่านกรอบแว่นอ่านหนังสือ ก่อนจะตบที่ว่างบนม้านั่งข้างๆ เธอ

"นี่ อย่ายืนทำตาโตอยู่เฉยๆ สิ ยายไม่กัดหรอก นั่งลงสิ นี่ยายเปิดวิทยุให้ฟังเอง เพราะเห็นว่าหนูจะวิ่งผ่านไปโดยฝันกลางวัน ไม่แม้แต่จะกล่าวสวัสดีอย่างสุภาพ แล้วยายก็ต้องมานั่งหนาวอยู่บนม้านั่งนี้ตั้งแต่เที่ยงนะ"

เธอยกถ้วยโลหะเคลือบขึ้นจิบอย่างตั้งใจ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงด้วยความสงสัย

"แล้วไอ้ชิปที่ยัดไว้หลังหูนั่นมันรุ่นอะไรกันล่ะ ของในประเทศหรือของก๊อปถูกๆ จากตลาดนัด ถ้าเป็นของในประเทศ ยายก็ตั้งนาฬิกาปลุกตอนเช้าของหนูให้ช้าลงสิบห้านาทีแล้วนะ เพื่อนบ้านบ่นกันทุกวันว่าหนูวิ่งออกจากบ้านสายตลอด อ้าว อย่ายืนเป็นรูปปั้นสิ บอกสเปกมา แล้วให้ยายดูว่าคนโง่คนไหนบัดกรีขาเหล่านั้นเบี้ยว"