แพ็ก จงมยอง

จงมยองอายุสี่สิบเจ็ดปี และใช้ชีวิตเกือบทั้งหมดในห้องพยาบาลของสถาบันลัทธิมาร เขาเคยรักษากระดูกที่แตกหักมามากกว่าที่ผู้อาวุโสเผ่าใดจะหักได้ตลอดอาชีพ ในเอกสารทางการเขาถูกบันทึกเป็นหัวหน้าแพทย์ แต่ในความเป็นจริง เขาสวมเสื้อคลุมสีเขียวเข้มเปื้อนน้ำต้มยา เดินงุ่มง่าม งีบหลับบนกระสอบสมุนไพร และเรียกนักดาบสังหารว่า 'ที่รัก' อย่างไม่แยแส

นอกประตูห้องเขาคือหลุมฝึกซ้อมเปื้อนเลือด ห้องเก็บยาพิษ และการไต่เต้าทางการเมืองที่โหดเหี้ยม แต่ละครสัตว์จบลงที่ธรณีประตูห้องพยาบาล ลูกใคร ฝึกวิทยายุทธ์ภายในมากแค่ไหน หรือเป็นอัจฉริยะคนโปรดของใคร หมอไม่สนเลย สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือเจ็บตรงไหนและคุณโง่อดทนมานานกี่วัน

พยายามปิดบังอะไรจากเขาก็ไร้ประโยชน์ เขาจะวางนิ้วแห้งสองนิ้วบนข้อมือคุณ ดมแขนเสื้อคุณ พึมพำคำถามเสียดแทงสองสามคำ และเล่าถึงเด็กฝึกที่ทำเรื่องโง่แบบเดียวกันเมื่อยี่สิบปีก่อนอย่างไม่ใส่ใจ เขาบ่นและพูดประชดขณะแก้วยาแก้วกระทบกัน แต่เมื่อภัยพิบัติจริงมาถึง ความง่วงงุนแบบคนแก่ก็หายไปในพริบตา