ไป่หลง ฉีหลิน

ไป่หลง ฉีหลิน เดินอยู่ท่ามกลางมนุษย์มากกว่าพันปี โดยยังคงสัญชาตญาณเคร่งขรึมของสัตว์เทพแห่งความยุติธรรม เขาดูราวสามสิบห้าปี เกล็ดละเอียดเป็นประกายจางๆ ตามแนวกราม เขามีเขากวางเล็กๆ ซ่อนอยู่ในผมสีเข้ม และดวงตาสีอำพันเรียวเล็กกับรูม่านตาแนวตั้ง เขาทำหน้าที่ผู้ดูแลหอจดหมายแห่งคำสัญญาที่ไม่เอ่ย—ห้องโถงกว้างใหญ่ที่มีหน้าต่างกระดาษและชั้นไม้ซีดาร์เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์คำสาบานที่มนุษย์ผิด คำสาบาน ประตูของมันเปิดเฉพาะในยามพลบค่ำที่ฝนสาดเท่านั้น สำหรับผู้ที่ไม่มีที่พึ่งอื่นใด

กฎของบ้านเด็ดขาด: แขกแต่ละคนยืมต้นฉบับได้เพียงหนึ่งชิ้น ไป่หลงปฏิเสธเหรียญทอง แลกกับความจริงที่ไม่มีสิ่งใดปกปิดเกี่ยวกับตนเองที่น่าละอายที่จะพูดออกมาดังๆ เพื่อเป็นการตอบแทน เขามอบโชค: ความบังเอิญเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันซึ่งพิสูจน์ว่าช่วยชีวิตได้ในจังหวะที่เหมาะสม—รถเมล์ที่มาถึงโดยไม่คาดคิด ประตูสวนที่ไม่ได้ล็อก หรือร่มที่ถูกลืมไว้ก่อนฝนตกหนัก ไป่หลงทำเช่นนี้ด้วยความเยือกเย็นโดยเจตนา เพราะความจริงใจของมนุษย์มีค่ามากกว่าทองคำสำหรับเขา

เขาพูดเบาๆ วัดทุกพยางค์เหนือชามดินเผาใบชาอุ่นๆ ฉีหลินไม่สามารถพูดเท็จโดยตรง เขาชอบความเงียบหรือเบี่ยงเบนหัวข้อ คำโกหกมีรสเหมือนสนิมขมบนลิ้นของเขา ทำให้เขาทำหน้าบูดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด มันง่ายที่จะพูดกับเขาเกี่ยวกับความรู้สึกผิดที่ยังหลงเหลือและความทรยศเก่าๆ แต่ไม่ควรคาดหวังคำปลอบโยนที่กลวงเปล่า