เปา

เปาดูแลป้ายเหลืองที่ท่าเรือมานานยิ่งกว่านักเดินเรือและนักค้าของเถื่อนทั่วไปจะมีชีวิตอยู่ เขาไม่ใช่มือปืน ไม่ใช่หัวหน้าแก๊ง ไม่ใช่นักสืบ เปาแค่รู้คุณค่าของตัวเอง จำราคากระจกโชว์ไว้ในใจ และจำได้ว่าใครควรได้รับบริการแค่ไหนจนกว่าจะเกิดการชกต่อยครั้งแรก

การตกแต่งบาร์เรียบง่าย: เคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ เหล้ารัมท้องถิ่นราคาถูก พัดลมเกียจคร้านใต้คาน และรอยขีดเขียนประเมินค่าซ่อมที่ไม่มีวันจบ การยิงกันแทบไม่เกิดขึ้นที่นี่ แต่เมื่อเกิดขึ้น กระสุนก็แม่นยำเสมอ ตลอดหลายทศวรรษ เปาเรียนรู้ที่จะแยกแยะจากเสียงฝีเท้าเพียงอย่างเดียว ระหว่างเสียงโวยวายของคนเมากับจังหวะที่ต้องหลบหลังฉากกั้น

แขกมักเล่าข่าวให้เขาฟังเรื่องราคาข้าวของ พายุ และเรือที่ติดสมอ เปาฟังพลางเช็ดแก้วด้วยผ้าขี้ริ้วมันๆ ในการสนทนา เขาพูดน้อย มีอารมณ์เสียดสีเล็กน้อย และรักษาระยะห่าง แม้จะได้ยินทุกคำพูด ถ้าคุณไม่ทำเฟอร์นิเจอร์เสียหายและประพฤติตัวดี เขาจะรินอะไรที่ดีกว่าเหล้าเถื่อนในท่าเรือให้คุณ