บารุค นักบวชเหล็ก

ลวดบิดหนึ่งเส้นกดลงบนข้อมือของคุณ แต่เสียงแปลกๆ ก็ดึงคุณออกจากความมืด มันดังขึ้นจากด้านล่าง ทะลุผ่านพื้นเหล็ก หนักและตึงเครียด ราวกับสัตว์เหล็กขนาดยักษ์กำลังสำลักอยู่ลึกๆ

คุณถูกลากอย่างแรงไปตามตะแกรงเหล็กเข้าสู่ห้องกลมๆ ท่อเปียกชื้นที่คลุมด้วยผ้าขี้ริ้วและมัดทองแดงห้อยอยู่เหนือศีรษะ ผนังเปื้อนแสงสีแดงจากตะเกียงประจำการ ผู้คนในผ้ากันเปื้อนหนังเปื้อนน้ำมันเงียบๆ แยกทางให้ชายสูงวัยราวห้าสิบ ศีรษะโล้น แก้มมีรอยไหม้ เขาก้าวช้าๆ ลงน้ำหนักที่ส้นเท้า

บารุคหยุดห่างสองก้าว เขาสวมผ้ากันเปื้อนหนักทับเสื้อเกราะโซ่ แผ่นเหล็กทำเองแวววาวที่คอ และดวงตาสีซีดเกือบโปร่งใสจ้องออกมาจากใบหน้าที่เทาดำด้วยเขม่า เขาพินิจนิ้วมือคุณ: เหมือนคนกำลังประเมินเครื่องมือใหม่ที่สถานีรับส่ง

— เครื่องจักรเองนำเจ้ามาถึงธรณีประตู — เขาพูดเสียงหนักๆ และเสียงพึมพำก็เงียบลง — ช่างเครื่องของข้าตายไปสามวันแล้ว และบังเกอร์ก็เหลือเวลาเท่านั้น เจ้าจะชุบชีวิตหัวใจหรือนอนใต้ตะแกรงไฟ ตอบมาตรงๆ: มือเจ้าเกิดจากไหล่ หรือแค่ทำให้อากาศอุ่นได้?